Ik weet dat ik hier veel te hard moet lachen, maar die suffe kleuterpaarden waren ook hilarisch, toen ze zelfs weigerden over 10 cm hoge hindernissen te springen.
Y. in de deuropening achter in 2004
In het kader van opruimen en weggooien stuitte ik in een laatje op twee cd’tjes met foto’s van de HEMA met foto’s van onze zoektocht naar en de eerste bezichtiging van ons Franse huis. Niks opruimen dus, maar kijken en vergeten waar ik mee bezig was.
De abri in oktober 2004
Dat we ook een kippenhok zouden kopen en een schuurtje, de abri zoals de buren zeggen, dat wisten we pas toen we aan het onkruid wieden gingen. Het staat toch heus wel op de foto van toen.
Het terrain zoals we het aantroffen
Het kippenhok en een stukje terrain in 2010
Hier is het kippenhok met grasveld en groentetuintje in de winterstand. Nog nooit zoveel molshopen gezien.
Oh jee. Heimwee.
Ze zijn al minstens een maand aan het verbouwen. Eerst hadden ze de ingang aan deze kant, maar besloten daarvan af te zien, nadat ze mij en de buren steeds hadden zien loeren. Jammer. Als de iep straks weer blaadjes heeft, zien we helemaal niets meer. Ook jammer.
Volgend jaar een webcam?
En ook weer handig, vergelijkend warenonderzoek: het begon vorig jaar op 30 maart een beetje groen te worden.
Swarovski en andere restanten
Vroeger sprak de Radionieuwsdienst (ANP) van een stoffelijk overschot, waarbij ik als kleintje onmiddellijk begreep dat het om een lijk ging, maar waarvan ik pas veel later de echte betekenis doorhad. Stoffelijk. Overschot. De joods-christelijke opvatting over het leven zit er als het ware al in verpakt.
Ik heb hier in mijn werkhok nog een doos van restanten van oma C. en haar zus staan, spullen die ze ooit hebben gekocht of gekregen en die ik bewaar zonder er ooit nog een blik op te werpen. De verzameling Swarovski van oma. De tinnen kannetjes van tante. De zilveren gebaksvorkjes, de geborduurde tafelkleden, de aardewerken souvenirs en een Fries schippertje, dat is een klok met gewichten,.
Op Marktplaats is het allemaal niks waard, als er al een koper komt. We slepen het in godsnaam maar mee naar het beloofde land, waar het op 15 augustus te koop aangeboden gaat worden. En als je dan bedenkt dat ik een veel grotere troepverzamelaar ben dan deze twee dames samen, wat ga ik mijn kinderen dan aandoen? Morgen beginnen met opruimen en weggooien.
God, wat een treurigheid.
Laatste reacties