Maagden

De rapportbespreking van Saar vond vanmiddag plaats in de lokalen van de Armeense kerk. In deze voormalige Maria-kleuterschool vond juf Margo eens een junk slapend in de poppenhoek. Directrice was toen de moeder-overste van het klooster in de Warmoesstraat, van de zusters Augustinessen.
De geur van de schoolkachels bracht ons in één klap 40 jaar terug in de tijd. Van de meester mochten we een fotootje maken van ons slaapkamerraam.

Het is het kleine raampje in dat witte puntdak in het midden. We wonen in de middelste van de drie pakhuizen De Drie Maagden, genoemd naar de dochters van Gerrit Boom, de naamgever van ons grachtje.

Zaden oogsten

In de herfstvakantie hebben we grote hoeveelheden zaad uit de moestuin verzameld. Zinnia’s, kattesnorren (zonder tussen-n) , Cosmea, runner beans, Afrikaantjes, Echinacea’s, goudsbloemen, dropplant, Lupine en zonnebloemen. De meeste soorten kwamen oorspronkelijk van de schooltuinen van de meisjes.

De zonnebloemen waren er in alle kleuren tussen bleekgeel en donkerbruin-rood. Maar..alles was al opgevroten door, ja door wie? Vogels en misschien ook wel die hele schattige relmuizen. Dat was pech. Nu moeten we zaden kopen.
(Halverwege de zomer bedachten we dat we helemaal waren vergeten Oostindische kers te zaaien. En de lathyrus deed het niet.)

Le petit Robert

Bij het feestje zaterdag was ook de eigenares van antiquariaat Lorelei, die mij al weken geleden een stapel Franse boeken uit een erfenis had beloofd. Ik probeerde daar steeds onderuit te komen, ook al omdat ze het had over detectives en dat die dan “mooi mee naar Frankrijk konden”.
Nou, ze had twee tassen bij zich. met behalve genoemde werkjes ook nog eens de tweedelige petit Robert uit 1975. Wat een genot! Ik ben de hele avond zoet met dingen opzoeken, plaatjes kijken en gewoon bladeren.

Wat zegt Robert over Puy: (deel 1, dictionnaire alphabétique & analogique de la langue Française) lat. podium, Hauteur, montagne. HA! Ik dacht altijd dode vulkaan, maar dit kan ook heel goed.
(Deel 2 heeft plaatjes en is een dictionaire universel des noms propres).
Sorry, Nicoline.

Ratatouille

We hebben straks het afscheidfeest van onze vriendin en werkster uit Kenia die – ziek van heimwee – teruggaat naar haar geboorteland. Ze heeft een merkwaardige klantenkring, helemaal niet een doorsnee van de Nederlandse bevolking. Een journalist, een schrijfster, een paar kunstenaars en wetenschapsters, enz.
Ik maak ratatouille volgens Elizabeth David, maar de pan is te klein. Ik heb wel een veel grotere maar die is weer te groot voor het fornuis. En dat komt omdat ik me hier moet behelpen met de goeie ouwe ETNA, ooit gekregen van de buren in Voorhout.

In Frankrijk staat een ruim houtfornuis, zoals de lezers wel weten en daar kun je veel en grote pannen op kwijt. Ook hard en zacht is simpeler: een kwestie van schuiven. Bovendien ruikt het naar brandend hout en dat kookt heel anders.

En elke keer als we een kopje thee (Afternoon van de firma Wijs, met een vleugje Lapsang) dronken, onze vriendin en ik, dan snoof ze de geur op en zuchtte, terwijl ze zei dat de thee precies zo rook als die van haar oma. Oma kookte water op een houtvuurtje, vandaar.