Ratatouille

We hebben straks het afscheidfeest van onze vriendin en werkster uit Kenia die – ziek van heimwee – teruggaat naar haar geboorteland. Ze heeft een merkwaardige klantenkring, helemaal niet een doorsnee van de Nederlandse bevolking. Een journalist, een schrijfster, een paar kunstenaars en wetenschapsters, enz.
Ik maak ratatouille volgens Elizabeth David, maar de pan is te klein. Ik heb wel een veel grotere maar die is weer te groot voor het fornuis. En dat komt omdat ik me hier moet behelpen met de goeie ouwe ETNA, ooit gekregen van de buren in Voorhout.

In Frankrijk staat een ruim houtfornuis, zoals de lezers wel weten en daar kun je veel en grote pannen op kwijt. Ook hard en zacht is simpeler: een kwestie van schuiven. Bovendien ruikt het naar brandend hout en dat kookt heel anders.

En elke keer als we een kopje thee (Afternoon van de firma Wijs, met een vleugje Lapsang) dronken, onze vriendin en ik, dan snoof ze de geur op en zuchtte, terwijl ze zei dat de thee precies zo rook als die van haar oma. Oma kookte water op een houtvuurtje, vandaar.