Verglas

Vonochtend hadden we de wekker gezet met als doel vroeg naar Limoges te gaan. Het is niet erg ver, 70 km, maar als je pas om 12 uur komt aanzetten, is alles dicht.
Zitten we om 9 uur aangekleed en wel aan het ontbijt, begint het te regenen. Regenen? Er valt geen sneeuw, maar het IJZELT: een spekgladde Creuse, die we zonder gevaar voor eigen leven niet kunnen verlaten. Er wordt alleen op de grotere wegen gestrooid.

Nu hadden we gelukkig alle as van onze kachels in een zinken emmertje verzameld en die kwam nu mooi van pas. Sara had enorme zin om al die as op strategische plekken te strooien.

Niet op onze oprit, want dan kan er niet meer worden gesleed. Maar wel op de stoep van onze bejaarde buren die – heel slecht ter been – toch nog met grote stapels hout lopen te sjouwen. We vroegen natuurlijk of wij dat niet even zouden doen, maar ze hadden al maatregelen genomen.

Ze grepen de gelegenheid aan om Saar en Yeva binnen te lokken en vol te stoppen met chocola. Mbv “Hoe overleef ik mijn vakantie in Frankrijk” en de paar maanden middelbare school Frans van Yeva werd er vrolijk gecommuniceerd.

Toen we onze kinderen gingen halen, konden we het nieuwste schilderij van Paul Berthet bekijken: het kapelletje van Mas st. Jean, waarvan we al eerder kond deden. Simone had er een ontroerend gedicht bij geschreven, Die boom ernaast is een linde, volgens het echtpaar zeker 400 jaar oud.

Het werd ons verboden naar Limoges af te reizen. U geraakt daar nooit, zeiden ze. En dat is waarschijnlijk ook zo.