1 januari 2006. Om half tien werd er geklopt. Ik was net bezig om in mijn duster de cuisiniere aan de praat te krijgen. Het was Elise, of we ook meededen met de nieuwjaarsronde in ons dorp. Ja natuurlijk, maar ik had geen idee dat dat al onmiddellijk zou plaats grijpen.
We hadden ons daar gisteren al op voorbereid, door koekjes te bakken en een appeltaart en allerlei drank in huis te halen.


Kwint houdt ook van appeltaart.
Het startpunt was het huis van de ouders van onze boerburen. In een noodtempo was iedereen aangekleed en op weg, behalve ik, de kachel moest het nom de chien eerst doen! En de honden moesten uitgelaten worden.
Saar kwam na tien minuten aanhollen met de boodschap dat de boel ging verkassen naar Berthet.
Ik holde naar huis nr. 1 , goot daar op mijn nuchtere maag een creme de cassis naar binnen en at wat koekjes in gezelschap van de grootmoeder en de moeder van de boer: de rest zat al bij het volgende adres.
Zo ging het door tot een half uur geleden. We zijn geëindigd in het grote huis met de nieuwe buren, waar de logées uit Parijs ruw werden geconfronteerd met een vrolijk, licht aangeschoten clubje internationale gekken.
Straks, na het werk (er zijn boeren bij) komen ze hier dan eindelijk onze appeltaart opeten. Even een uurtje slapen.