Strikje

Vroeger hadden we ook schoolagenda’s. We hadden de Ryam, maar die was al te duur. Ik had er een van een onbekend merk, van de HEMA of de plaatselijke kantoorboekhandel.


(Die van 1972 blijkt NB door Jurriaan Schrofer ontworpen)
Onze meisjes hebben vandaag de keus uit minstens honderd verschillende modellen.


Die van Elle-Girl is de leukste, vinden ze. Dat is hij ook. Roze met een zwart strikje.

(Even heel iets anders: is het raar om te vragen of mensen – mijn buurvrouw met bezoek – ergens anders willen gaan roken, omdat de rook linea recta mijn huis in waait? Ze zitten onmiddellijk onder mijn raam op het gemeenschappelijke terras, nog net niet op de bank naast me. Ze reageerden alsof het een volkomen achterlijk verzoek was. Oei, oei, ik heb een achterbaks smoel gezien. Tis dat ze Duits is, anders zou ik zeggen: fout in de oorlog.

Was dat trouwens niet dezelfde vrouw die een aantal jaar geleden met veel borstvertoon en een prinsberhardaccent de woorden sprak: “Misschien eindigen we wel als minnaars?”, tegen mijn eigen man toen die net verhuisd was naar dezelfde verdieping? Ja, die. Daar lachen we ons nog regelmatig een deuk om.)