Archive for July, 2006 Page 2 of 5



Enten


Moestuin van prijswinnaar meneer B.

Vannacht was het gelukkig weer onwederen geblazen. De temperatuur daalde tot 20¬? en het regende enigszins. Gisteren was het 36°C!
Siebe en ik trokken onze zondagse kleren aan om na de bakker en de markt naar de burgemeester te gaan, met een rond boerenkaasje van onze Amsterdamse Nieuwmarkt als smeermiddel.

De eerste die we in de mairie zagen, was Monsieur le Maire lui-même, meneer Delafont. Hij was veel kleiner dan op de foto’s, dus ik aarzelde. Was hij het eigenlijk wel? Natuurlijk was hij het en we werden in een moeite voorgesteld aan het hele team. Ze hadden net het St Sulpice-bulletin gecopieerd en geraapt.
Van onze eigen wateropnemer, (agent de maitrise oftewel de opzichter der gemeente) Michel Chenier, tevens distributeur van dit prachtblad kregen we het eerste exemplaar feestelijk uitgereikt. Ik maakte mijn activiteiten bekend en voegde er aan toe dat we op 15 augustus (vide-grenier en marché des producteurs) ook nog aan het repas wilde deelnemen ihkv de integratie.
BRAVO! riep monsieur Le Maire, als een ware Europeaan.

‘s Middags gingen Saar, Yeva en ik meteen naar de bieb, want die was toevallig op donderdag open, aldus het bulletin. We mochten lenen wat we wilden. Ik heb een paar boeken over de Creuse genomen en de kinderen een paar eenvoudige kinderboeken. We kwamen alweer de burgemeester tegen (de bibliotheek is in het gemeentehuis) en die zei: u heeft de smaak wel te pakken, geloof ik? Ik integreer me suf, meneer.

We reden door naar Mas st Jean om te vragen of Yeva bij de Cheval Rouge kon helpen. De route vanaf de andere kant van de berg is echt prachtig. Daar kwamen Siebe en ik in januari de al eerder genoemde wateropnemer tegen. Halverwege is ons gehuchtje te zien en het lijkt helemaal tegen de berg in het bos te liggen.
En mag Yeva helpen? Jawel, graag, dinsdag, om 13:00. Iedereen weer gelukkig.

Even iets anders.

Uit: le?ßons de sciences
Ik tref hier allemaal wilde fruitbomen aan, waar ik verder niks aan heb. Er staan daarentegen twee hele hoge kersenbomen met de heerlijkste kersen, maar daar kan niemand bij, dus daar heeft eigenlijk ook weer geen mens wat aan. Als ik die nutteloze wilde (waarschijnlijk uitgezaaide) kersenboompjes niet wil omhakken, kan ik ze beter als basis voor mijn ent-experiment gebruiken! In een oud schoolboek van zolder staat precies hoe je dat moet doen.


Voor de schuur van meneer B.
Straks ga ik eens aan de buurman meneer B. vragen of hij daar meer van weet. Hij weet bijna alles van planten. Dit jaar heeft hij de eerste prijs gewonnen met zijn bloementuin. Onze buurvrouw, de moeder van de boer was derdst. Vorig jaar was dat precies andersom. Dat kunnen we allemaal in het bulletin lezen.

PlayMobil


Weer te laat!
Behalve Vinca, OLV-bedstro en een paar geraniumsoorten is ook deze teunisbloem meegelift naar Frankrijk. Zoals misschien bekend, gaan de bloemen bij de schemering nogal schielijk open. Een kwestie van 5 seconden en daar ontvouwt zich een wonder in de vorm van een zwavelgeel lampje. Ik heb het hier nog steeds niet zien gebeuren, ik ben even afgeleid en…het is alweer gebeurd.


Het tafelkleedje dat eerst om de derri?®re van de herbergierster spande, ligt nu braaf op de tafel in de salon. We hadden behoefte aan een tafel waaraan gewerkt kan worden, zodat die niet bij elke maaltijd ontruimd moet worden. De meisjes (13 en bijna 12!!) hebben die meteen volgezet met PlayMobil. Siebe is verontwaardigd dat hij geen eigen tafel heeft. Hij heeft al een eigen boekenkast, dus hij moet niet zeuren.


Tijdens het bevestigen van de waslijn vond Kwint een egel onder de struikjes. Ik kon niet voorkomen dat hij hem verwondde. maar toen ik dat arme beest in een emmertje naar een veilige plek wilde brengen en de honden in huis had opgesloten, stond Kwint plots naast me. Hij had een raampje weten open te wrikken en was me gevolgd. Ik moest hem in een houdgreep nemen, hij was een beetje hyper. Saar is nu tijdelijk gebrouilleerd met hem.

Indre


Zonnebloemen in de Indre
We reden gisteren naar Chateauroux, waar we op een kruispunt een afspraak hadden met meneer Bruneau, om tegels te te bekijken. Vanwege deviation wegens travaux zouden we het nooit vinden, had hij gezegd. We namen op zijn aanraden de oude Route Nationale, langs Cluis en Aigurande, waar we een hapje aten. Dat hotel/restaurant was alweer een ervaring op zich. Het meisje van de bediening raakte volkomen in paniek toen we naar de dagschotel vroegen. Er zaten verder alleen een paar sjieke oude dames, die wel aan een stuk mobiel zaten te bellen. Er lagen twee honden onder hun tafeltje, een herdertje en een Akita Inu. Later meer.

Het verschil tussen de Indre en de Creuse vind ik nogal groot, maar dat zijn ze hier niet met me eens. Dit is de Creuse:


(Ik bedoel maar)
We bekeken 3 verschillende soorten showrooms met tegels, maar degene die het meest op ouwe plavuizen leken, die moesten het worden, daar was de hele familie het over eens. Dat komt nooit voor, champagne!


Het was verder extreem warm, 36¬? C onderweg volgens de autothermometer, zodat er verder niks anders op zat dat dan thuis in de tuin bier te drinken en vlinders te bekijken.

Vanochtend zag ik vanuit het veld waar ik aan het maaien was, Yeva zitten. Als die in dit tempo doorleest, is ze over twee dagen door haar voorraad heen.


Hieronder het kader vergroot


Ingezoomd

Paradijs

Hotel Caf?© Restaurant Auberge La petite Cuisini?®re heeft haar deuren weer geopend. Moeder en dochter die de herberg runnen, zijn er niet slanker op geworden. Het menu maakt onderscheid tussen edelen en burgers, maar volgens de gasten worden ze belazerd door de dames: Berends BurgerBier is volgens hen precies hetzelfde als Gouwes EdelPils.

.


Zoekplaatje
We zijn alweer voor de tweede keer naar Anz?®me geweest. Vandaag op zondag was het erg druk dwz de parkeerplaats was helemaal vol, maar het strandje was precies even vol of leeg als anders. Er was een gezelschap geestelijk gehandicapten in rolstoelen, waarvan er drie tot hun grote plezier door de begeleiders een endje de rivier in werden gereden. Ze zaten er minstens een uur te spatten.


Onze eigen begeleiders

Thuisgekomen gingen we even met de honden in de verlaten moestuin van de buren kijken. Daar zijn de perziken bijna rijp. Ernaast staat nog een amandelboom afgeladen met vruchten.

We hebben eindelijk het tafeltje ? chter gezet, zodat we tijdens ontbijt, lunch en borrel van het uitzicht kunnen genieten en de talloze vlinders kunnen determineren, die door de al eerder genoemde Echinacea aangetrokken worden.


De bijen zoemen, de ijsblokjes tinkelen en er waait soms ook een zacht briesje. De boeken zijn weer uitstekend: ik ben begonnen met de dagboeken van Sylvia Plath, van Updike: Villages en ene Sheldrake: Honden Weten Wanneer Hun Baas Thuiskomt. Er liggen er nog minstens 15. Het lijkt wel vakantie.