Paddestoelen


Notenmolen

De vader van de buurvrouw, die gisteren al ter sprake kwam, heeft de hele zomer aan het huis van zijn jongste dochter gebouwd. De oudste heeft al een schitterende villa tot haar beschikking, de jongste kan binnenkort de oude walnotenmolen betrekken. Toen we hier twee jaar geleden voor het eerst kwamen, stond dat huis er zo bij:


Voor de renovatie

Tien minuten geleden vertrok meneer Bruneau, die langs was gekomen om de rekening te overhandigen en te vertellen wat hij allemaal gedaan had. Hij had zeven (7) vrachtwagens met puin, rots en oud beton afgevoerd. Op aanraden van zijn ouwe maat meneer F. had hij het in de struikjes een eindje verderop gedumpt.
“Het huis staat op een rots!”, zei hij voor zoveelste keer. Ze hadden veel lol gehad met het weghakken (bien amus?¬¨¬©).


Extreme make-over

Achter de donkere rand zit weer een of ander drainagesysteem, want het water komt gewoon door de muur naar binnen. Buiten ligt de grond minstens een meter hoger dan binnen. En omdat dat een communaal pad is, kunnen we dat niet zomaar verlagen.


De hondjes houden van lege kamers

Die meneer Bruneau is een lot uit de loterij gebleken. Nadat hij alle details had besproken, ging het over de tuin. Daar was hij best over te spreken, vooral ook door de paddestoelen die hij daar had gevonden. Nu had ik wel paddestoelen gezien, maar of ze eetbaar waren, dat had ik willen vragen aan buurman meneer B, botanisch specialist. Volgens onze betonspecialist kon je ze allemaal eten. Dat durven wij, bange Hollanders nog niet.


Herfstoogst

Zie je nu wel, het gaat altijd, maar dan ook altijd uiteindelijk over eten bij onze Franse vrienden. En dat is nu juist weer zo aantrekkelijk. Waar moet je het anders over hebben? Gisteren heb ik walnoten geraapt, een worteltje zo uit de aarde gegeten en een courgette van een halve meter geoogst.

De oude potager van buren bleek nu bij het weiland getrokken te zijn.


Oude potager

Die grond was “infernal” volgens de vader van de boer, die gisteren de werkzaamheden van meneer Bruneau kwam bekijken en nog bleef plakken voor een borreltje. Vervolgens ging het weer over paddestoelen, jawel.

Paradis


De schuur met een geknipte haag

Om deze schuur is het allemaal te doen. Donderdagavond kwamen we na een uiterst ontspannen rit aan in ons dorp. De lucht was blauw, het rook heerlijk en de temperatuur was aangenaam. Kwintie verdween onmiddelllijk en kwam alleen af en toe langsscheuren, op weg naar de volgende koe, kip of hond. Arme Bess, die alleen maar wil knokken en/of weglopen, zat aan een lange lijn in de voortuin en moest dat allemaal razend van frustratie aanzien. Sorry, Bess, moet je maar beter luisteren.

Diezelfde voortuin zag eruit alsof er een bende bouwvakkers in tekeer was gegaan, maar dat ze het daarna geprobeerd hadden netjes op te ruimen. Ons aanrechtje lag gebroken in het gras. Tant pis dan maar weer, want toen we deur open deden, zwegen we even stil. Meneer Bruneau had zich echt geweldig uitgesloofd.


Meer lifestyle

De telefoon lag wel weer uit, niet alleen bij ons, maar in de hele commune. We zitten in Frankrijk, dat was ik even vergeten.

Vandaag gingen we met mevrouw A. naar de notaris. We zaten een uur te wachten tot we aan de beurt waren, en we stonden na 5 minuten weer op straat. De meester komt morgen persoonlijk naar onze schuur kijken om te bepalen hoeveel en wat en aansluitend gaan we met zijn allen naar mevrouw A. om dan eindelijk tot een prijs te komen. Ik kon hem nog gauw even het fotootje van zijn zoon overhandigen, wat ik om stroopachtige redenen had meegenomen. Hij was stomverbaasd.

We hebben nog een paar boodschappen met haar gedaan en kwamen in de Intermarche gezellig Sjoerd Soeters tegen, die immers naast de vader van Murielle van het grote huis woont, als je het nog kunt volgen.

Mevrouw A. gaf me de sleutel van de schuur opdat de notaris hem morgen ook van binnen kan bekijken en zei: la cl?© du paradis! en moest vervolgens erg lachen om haar eigen grapje. Haha, zei de stokdove meneer A., die dat kennelijk plotseling allemaal wel verstond: met die krankjoreme hoeveelheden stro!
Voor de cavia’s! gilde ik weer daaroverheen en het werd een dolle boel. Of zou dat door de pastis zijn gekomen?

Dag tuin!

Ik ben vandaag in mijn lunchpauze even naar de tuin gefietst en heb de brief daar zonder tussenkomst van de postbode in de bus gedaan. Ik heb de laatste druiven geplukt.


Meer foto’s >>

Er was geen mens te bekennen en toen ik daar eenmaal was, wilde ik niet meer terug naar kantoor. Maar ja, de arbeidsethos sleurde me weer terug. (Daar stel ik me toch een drogist bij voor.)

Opzeggen

De brief ligt klaar om verstuurd te worden.


Vergeten

De absolute doorslag was het mededelingenblad van de tuingroep waar een mens niet vrolijk van wordt. Nieuwe reglementen! Ja, de normen en waarden van het CDA en Nut&Genoegen zijn hier vrolijk via een achterdeurtje weer binnen komen wandelen.

Nut&Genoegen was de HEL, gevuld met achterbakse, liegende kantoorlullen, die het balkenende- en donnerfatsoen uit de jaren vijftig met het chagrijn van de Amsterdamse volkstuinder combineerden. Een xenofoob zooitje, dat grof vloekend iedereen terroriseerde die afweek van die norm. Ze spraken de kinderen aan met GVD als welkomsgroet (ook hun eigen nazaat) , gooiden vuil in tuinen van mensen die weg moesten (ik), en tapten elektriciteit af van de gemeentelijke lantaarnpalen. En alles in het geniep, dat spreekt vanzelf. En dan de maandelijkse HEGGEN- en TUINCONTROLE! 5 cm te hoog / te scheef / te laag? 10 gulden BOETE!
Tjesus, dat een mens zich hier vrijwillig aan onderwerpt, ik moet tijdelijk verminderd toerekeningsvatbaar zijn geweest.

En dat achterlijke bestuur heeft nooit, maar dan ook nooit iets gedaan met mijn klacht tegen die zak van een buurman die – natuurlijk in mijn afwezigheid – met zijn frees de helft van mijn tuin had afgeslacht. (Foto’s op verzoek te zien)


Kwint bewaakt zijn lievelingstools op de tuin

Amstelglorie is een andere wereld, hoewel mijn buren rechts van de N&G-afdeling zijn, dwz stiekem dingen stukmaken.
Maar de herrie van de A10, het gepraat van de mensen (“Wat een kloteweer, h?¬¨?Ü Gr?¬¨¬©?”, terwijl ik net denk, heerlijk, een zacht buitje) en de grootte (kleinte) van de tuin, maken dat ik het dus niet meer fijn vind. (Vroeger telden we het aantal keren dat iemand op de radio dus zei. Nu doet alleen Johan Cruijff dat nog, geloof ik. Dus zeggen, tellen weet ik niet)

Dat komt ook door Frankrijk. Neen, dat komt niet ook, maar is louter en alleen op het conto te schrijven van dat heerlijke Frankrijk, waardoor ik het kleine niet meer waardeer.

Ik had de envelop al dichtgeplakt, maar moest hem weer openscheuren omdat ik de sleutel was vergeten in te sluiten. Want de tuin en het huis gaan getaxeerd worden en dan motten ze derin kunnen.


Het uitzicht ziet er weer anders uit

Hopelijk is het leed 1 november geleden.
Ik moet alleen nog 2 x corveeschoffelen en dan blijft er verder niets over dan hier uit het raam de toekomst instaren en verlangen naar de volgende vakantie.

Vies

Elk jaar zou ik willen dat de herfst zo is als vandaag. Zon, geen enkel wolkje en de heerlijke geur van rottende bladeren en stinkgracht. Als je roeit, ga je dat waarderen, die slootlucht.

De OI-kers is zich aan het herstellen. Die kan in oktober nog een spurtje maken, weet ik.


Kijk maar naar dezelfde plant van 3 weken geleden.

Toen we een maand geleden Frankrijk verlieten, begonnen de wilde bramen net een beetje rijp te worden. In de volkstuin staat een tamme: nooit aan beginnen, echt nooit! Tamme bramensmaak is vies.

Ieieieuw jakkie

Wel lekker is de grote hoeveelheid paddestoelen die overal te koop zijn. Bij de groentekraam op de Nieuwmarkt hadden ze vorige week voor het eerst c?¬¨?Üpes, uit Polen. 16 euro / kilo! Dat is bijna voor niks.

De groentelui begrepen het zelf ook niet.

Dan volgt nu nog een leestip (met dank aan Chantal): Bohumil Hrabal, Tsjechische schrijver. Ik ben begonnen met “Het stadje waar de tijd stil is blijven staan”.
Ik citeer de bibliotheek: autobiografisch getint relaas van het wonderlijke leven in een klein Tsjechisch stadje. En wonderlijk, dat is het. En erg goed.