Slechte boeken

Er bestaan verschillende categorie?´n slechte boeken. Je hebt om te beginnen boeken die onleesbaar zijn, omdat ze slecht zijn geschreven.

Dan heb je boeken waarvan niet alleen de stijl, maar ook de inhoud volkomen stompzinnig is. Ik noem Nieuwe Buren van Saskia Noort, en dat terwijl de bibliotheekdames me nog zo hadden gewaarschuwd: lees het niet!

Ik deed het toch en las een slecht geschreven pornografisch flutromannetje, waar de sex en het geweld er met haren bij waren gesleept om de boel toch nog leuk in de markt te zetten.

Een onwaarschijnlijk verhaal ook nog eens en dat alleen maar verkoopt, omdat de schrijfster een leuk blond dingetje is, een andere verklaring heb ik er niet voor.

Leuk blond dingetje

Dan heb je boeken met een waardeloze stijl en een spannend verhaal: Harry Potter is er zo een.

De allerfijnste boeken zijn natuurlijk die, waarvan de inhoud gelijke tred houdt met de stijl qua topniveau dan. Want dat geldt voor dat boek van die Noort feilijk ook, maar dan op een heel ander level, om het maar eens populair te zeggen.

En hoe kom ik daar nu zo op? Ik lees Frankrijk in Oorlog, 1870 – 1962 van H.L. Wesseling, en misschien komt het omdat mijn verwachtingen door de titel te hoog gespannen waren, maar er is iets grondigs mis met dit boek.
Gespannen verwachtingen

Er zijn om te beginnen maar weinig wetenschappers die een lekker verhaal kunnen schrijven, en Wesseling hoort er niet bij. Bovendien heb ik sterk de indruk dat het boek oorspronkelijk veel langer was, maar dat de ?©?©n of andere redactie flink heeft zitten schrappen. Ze zijn alleen vergeten de zinnen en de verhaallijn weer aan elkaar te lassen, zodat je af en toe helemaal niet meer begrijpt over wie het n?? weer gaat. Een verklarend namenregister ontbreekt gelukkig.

Een vet gemiste kans, want het onderwerp is aangrijpend en de geschiedenis is gruwelijk. Zoveel nutteloze en onnodige doden, velden vol dode jongens die nog niet eens 20 waren geworden. Dat is wel even andere koek dan die flauwekul van die Noort.

Verder zijn er noten. Dat betekent: naar achter bladeren, meteen weer terug omdat dan blijkt dat ze per hoofdstuk ingedeeld staan en niet per pagina, verder terugbladeren omdat je bij god niet weet in welk hoofdstuk je zit, omdat dat niet op elke blad vermeld staat en dan, als je hem dan eindelijk hebt, die noot, dan staat er alleen bij op welke pagina van welk boek dat citaat kwam. Ja, mooi is dat! Geen vertaling, geen sappige details of een anekdote, niks.

Ik was om het zacht uit te drukken een beetje teleurgesteld, maar heb me kranig door het boek heen geslagen. En om iets positiefs te zeggen, je kunt je na al dat Verdriet van Frankrijk goed voorstellen dat de Fransen huiverig waren om zich weer in een oorlog zoals Afghanistan of Irak te storten. En ze hadden gelijk, want kijk maar eens wat een treurige puinhoop dat is.