Aan kant

Terwijl ik verplicht schoffelde in de volkstuin, was Saar bezig op de Amstel. (Yeva probeerde weer ergens anders een knol onder controle te krijgen.)

Het haventje was te klein, de dametjes mochten los en ze dreven al bijna onder de Utrechtse brug, tot het keren eindelijk lukte. Onderweg haakten de riemen ook nog in elkaar en HOPLA! daar lag Saar in het water. En nog een keer.

Terug in de tuin heb ik het terras maar eens aangeveegd. Tussen de tegels staan weliswaar allerlei interessante zaailingen van akelei, phlomis, zenegroen en anemoontjes, maar als je zo’n tuin wil verkopen, moet hij een net, burgerlijk uiterlijk hebben. Dan taxeren ze hem hoger, want de taxatiemannetjes zijn nette, burgerlijke mannetjes. Deruit met die flauwekul dus:

Daar kan je behalve een kruiwagen, ook nog een hele dag mee vullen, met deze volkomen nutteloze arbeid. Ik begrijp heel goed dat mensen aan de Round-Up gaan. Dit is echt de laatste keer geweest.

4 thoughts on “Aan kant”

  1. Dat gaat toch echt wel aan je hart, zoiets? Gelukkig maar dat je je hart in Frankrijk op kunt halen.
    Wij zagen vanmiddag een huisje voorbijkomen en waren allebei in 1 klap verliefd. Oei. Even K. benaderen.

  2. Ik verkoop het tuinhuis en koop daar weer een nieuwe vloer van in mijn Franse huis.

    Nee, het is teveel, een tuinhuis, een buitenhuis en een doordeweeks huis. We schrappen eerst het tuinhuis. Later misschien ook het doordeweekse huis.

Comments are closed.