Bezoek

We hebben alweer helemaal geen tijd genomen om de computer open te klappen.

St. Sulpice

Dinsdag gingen we eens bij de Auberge de la Fontaine aux Loups eten, een tentje dat er veelbelovend uitzag en waar we al een jaar naar toe wilden. Laten we met de woorden van overgrootmoeder zeggen: Pas grand-chose. Hoe je basisingredienten zo kunt verpesten, is me elke keer een raadsel. Ze zitten op een schitterend plekje naast de 12e eeuwse kerk van St. Sulpice, met uitzicht op de berg van Mas st. Jean. Jammer, jammer, jammer.


Toeristische bezienswaardigheid

Woensdag gingen Saar en ik even naar Gu?©ret, om eens allerlei lekkers in te slaan ivm de komst van de familie dK-vL.


Kipjes
Vlak bij de Grote Schuur van Jean Pierre zien we altijd een kudde jonge patrijzen. Of zijn het weer heel andere vogels? Ze hollen als kippen zonder kop voor de auto uit en zwenken op het laatste moment het weiland in.
Terwijl we daar een foto van probeerden te maken, drong een verschrikkelijke stank de auto binnen. Getver, een rottend hertje:


Er ontbreekt een achterpoot

‘s Middags laat kwamen Thijs en Chantal met de kinderen. Die (J en M) wilden meteen de honden uitlaten, logisch.


Ze trekken anders nooit

Het werd meteen heerlijk weer. De volgende dag gingen de moeders even op de markt de Slisser, Geitenmie, de Likker en de Spaanse Kraam van dichtbij bekijken en ‘s middags namen ze de kinderen mee naar Anzeme, waar het helemaal niet druk was. Dat is het eigenlijk nooit.

Saar en Elz hadden voor het toetje bramen geplukt, die ze mengden met frambozen uit de diepvries, wat weer over het sorbetcitroenijs is gegoten geworden. Bermmix noemde Juan het. Briljant!


Pipo, koeien!
Bij de zoveelste keer hondenuitlaten begon Kwint in het bos te blaffen. C’est bizar, koeien in het bos. Wat is het hier toch verassend heerlijk.


Kwint weer een beetje ziek
Vrijdagmorgen vertrok de familie dKvL naar de Dordogne en arme Kwint kreeg n.b. op zijn derde verjaardag weer last van een koortskopje. Hij trilde en liep als een oud mannetje. Maar met een half Advilletje bleek hij vanochtend weer helemaal boven Jean. Zijn grote vriend Gros kwam even langs.


Hopla! Haplo!
Gros is een half jaar geleden bij de buren aan komen lopen. Een hele angstige hond die zich tot op heden niet heeft laten aaien. Hij speelt met de dameshonden van de buren, heeft er een kind gemaakt en komt ook bij ons langs om gezellig met Kwintie te spelen.
Als we hem met lekkere brokjes proberen te lokken, dan kijkt hij heel ongelukkig en kwispelt verontschuldigend: hij durft eenvoudig niet. Die is vast en zeker mishandeld, zeggen we met de buren.

One thought on “Bezoek”

Comments are closed.