Guillotine

Yeva en ik kochten donderdag bij de Slisser op de markt behalve bloedworst ook een kip. Die kippen zijn altijd heel groot, de kop zit er nog aan en het lekkere orgaanvlees is in de buikholte gepropt, zoals het hoort. De kinderen vinden die dode beesten met die ogen, pootjes en koppen afschuwelijk, maar dan hadden ze maar vegetarisch moeten worden. Maar goed, ik wilde niet vervelend zijn en vroeg of ze die kip even wilden guillotineren, want “de kinderen griezelen ervan”.
Dat vond de Slisser lollig en hij keek olijk naar Yeva, die zich met haar ogen dicht achter moeders rokken schuilhield tot het was gebeurd. Dat beest was nota bene al dood.
Er werd een zwart koffertje tevoorschijn gehaald en daar kwam het vreselijke mes uit. De Slisser gaf een vette knipoog, hakte met zijn guillotine op het hakblok naast de kip en zei:”C’est fait!” Maar daar stonk Yeva mooi niet in.


Die kip is zo groot dat het bijna onmogelijk is om in mijn koperen pannetje een kippensoepje te trekken van heur karkas.

(Helemaal geen kater vandaag, hoe dat nu mogelijk is)