Met de Renault 16 op stap

Eindelijk kom ik hem dan tegen tussen de dia’s: de Renault 16.

Waar zaten ze nu dan weer? En zonder kinderen? Het lijkt Frankrijk wel. Maar wanneer was dat dan en bij welke gelegenheid en vooral: waar?
Ha, hier nog een dia. Wat staat daar: Dom A.C. d’ Auvergne, Route automob.., verboden voor voetgangers. De Auvergne!

De kleinbeeldscanner kan dit formaat niet aan, dat moet ik even anders aanpakken.

12 thoughts on “Met de Renault 16 op stap”

  1. Mmm. Memories…Een van mijn 1e vriendjes had een R 16. Op gas. Hij is helaas al jong overleden (dat vriendje) En gek genoeg nogal ruim voor zijn ooit illustere werkgever H.B. Die van het Hilton sprong.

  2. Nee, Dineke! Is niet waar! O, tuurlijk. je zat in die tijd in Groningen, net als ik. Der waren er toen een heleboel die er een einde aanmaakten. Maar niemand had een R 16.
    We kennen wel weer de baas van het Hilton, ik bedoel, we zijn niet van de straat.

    Maar had dat vriendje zichzelf be?´indigd, om het maar zo te formuleren? Dat blijf ik niet leuk vinden. Was net vorige week weer gebeurd.

  3. Het (hartfalen) gebeurde toen hij allang niet meer mijn vriendje was, liet wel 2 heel jonge kinderen achter.
    De baas van het Hilton? Ken ik niet.

  4. Overigens…toen ik in G. zat idd 2 studiegenoten die zichzelf beeindigden, zoals jij dat zo mooi zegt. Is heel bizar, wanneer je zoiets niet ziet aankomen.
    1 Sprong voor een trein en de ander schoot zich voor zunne…Heb me toen echt afgevraagd waarom mensen de achterblijvers met zoiets vreselijks opzadelen. Neem dan een overdosis pillen. Ga je evengoed dood, maar het is minder gruwelijk opruimen.

  5. Ik geloof niet dat je nog aan iets of iemand denkt als je zover heen bent. Laat staan dat je ergens rekening mee houdt. Ik vind het erg triest en eenzaam.

  6. Waar. Maar toch. De moeder van een kennis sprong 2 jaar geleden van haar balkon op de 9e etage. Dan is identificatie geen pretje. Voor die moeder was het wel snel over, natuurlijk. Je kunt wel ver heen zijn, maar het blijft een vorm van egoisme.

  7. Papa en mama hebben in totaal vier R16’s gehad. De eerste twee waren rood, de derde parelgrijs en de vierde was geel en had een elektrisch open dak. De Opel kwam volgens mij in 1964. In 1979 hadden ze in ieder geval nog de gele R16. Na drie, drie?¬¥nhalf jaar ruilden ze de auto meestal in. Dat wil zeggen dat dit ergens tussen 1968 en 1974 moet zijn geweest. Waarschijnlijk eerder ’74 dan ’68.

  8. Ik vind het ook een vorm van egoisme, maar in tijden van wezenlijke nood, heb je toch vaak het gevoel dat je niet anders kan? Ik denk dat er aan de andere kant ergens ook dapper aspect is.

Comments are closed.