Paris III


Het dak van yvon-lambert.com

We zaten zoals gezegd bij de boulevard Richard-Lenoir, vlak bij Bastille en van daaruit kun je gemakkelijk naar de Marais en Centre Pompidou. In een geweldig hippe galerie hing werk van Anselm Kiefer, die de laatste 35 jaar eigenlijk altijd hetzelfde maakt. Prachtig, indrukwekkend, fysiek, maar echt voor het museum of zo’n galerie als deze.
Heb je een enorm huis en genoeg geld, dan moet het werk nog door de deur naar binnen kunnen. Op de een of andere manier confronteert een schilderij van Kiefer mij altijd met dit soort praktische problemen. Er zit een zekere reserve in het werk, het laat zich niet kennen. je denkt hee, hij heeft een onderzee?´r tegen het landschap geplakt, of drie cafestoeltjes met takkenbossen, wat bedoelt hij daar nou mee? Dat hij er iets mee bedoelt, is duidelijk.

Het ging altijd over de Duitse Identiteit, het geworstel na die gruwelijke beschamende oorlog, en daar waren ze, landschappen, donker zwaar, vol symboliek, heel literair. Je kunt ook goed zien dat zo’n schilderij met sombere gedachten, veel fysieke inspanning en boekenlezen tot stand is gekomen.
(Tegenwoordig gaat het over de Kabbalah. Tjonge, midlife-crisis en nog steeds identiteitsproblemen. )
Ik dacht deze keer: nu weet ik het wel, verras me nou eens, Anselm! Neen, dat gaat niet meer lukken. Ik ben kennelijk blas?©. Zijn beeldhouwwerk is toegankelijker, kwestbaarder en speelser.


(Ik was de hele tijd bang dat iemand over die gedroogde zonnebloemen “aschenblumen” zou struikelen.)

Wordt vervolgd.