Pompiers


Artiesteningang

Omdat we als eersten aan de beurt waren, verliep het notarisbezoek voor de verandering gesmeerd. We tekenden om de beurt en kregen na afloop plechtig de sleutel overhandigd. Ze was een beetje aangedaan, onze mevrouw A., maar was nog wel in staat grapjes te maken en te vragen naar de gezondheid van de meisjes en de Toutous.
Ze bedoelde de hondjes, want net als alle andere bewoners hier zijn ze dol op honden en dan vooral de pluizige witte van ons. Ze klopte me steeds liefdevol op de knie.
E?©n sleutel is de verkeerde.


Nummer 4

Meneer Chenier, de wateropnemer en opzichter van onze gemeente is minder dol op ze. Kwint hing vanochtend aan zijn broekspijp toen hij ons huisnummer op de brievenbus wilde schroeven. We hebben nu een heus huisnummer en dat vinden we eigenlijk jammer. Het is romantischer om post te krijgen omdat mevrouw la Poste ons kent, en niet omdat we op nummer 4 wonen. Het is lood om oud ijzer in een gehucht met 5 bewoonde huizen.

Gisteren hebben we een fantastische tocht gemaakt door het noorden van de Creuse, op paarden die het hele jaar buiten staan. Vooral de Shetlandertjes hebben zulke gezellige dikke hoofdjes door hun wintervacht! De zon scheen, het landschap was schitterend, de thermometer zei: 20 gr in de zon uit de wind. Op 28 december.

Toen we terug in de stal waren en iedereen zijn paard aan het borstelen was, liet ?©?©n van de meer onrustige exemplaren zich om onbegrijpelijke redenen vallen, hing zichzelf zo ongeveer op aan het touw waar hij mee vast zat en nam in zijn val het meisje Marie-Julie mee, dat bewusteloos bleef liggen. Het was eerst zaak het dier los te maken om te voorkomen dat hij haar vervolgens zou vertrappen.
Alle kinderen hielden zich muisstil opdat de hele bende niet in paniek zou raken. De pompiers werden onmiddellijk gebeld en ik ging snel kijken of arme kind nog leefde. Alles wat ik weet van reanimeren heb ik van ER, geloof ik. Ik voelde gelukkig iets kloppen, we lieten haar stil liggen, maar bedekten haar met jassen en ik ging tegen haar aan zitten, zodat ze niet zou afkoelen, totdat de brandweer met de ambulance en zwaailicht kwam. Ze kwam weer bij en begreep wat we zeiden.
Yeva en ik – zwaar onder de indruk – reden terug toen ze veilig in de ambulance lag en we namen ons voor z.s.m. in Nederland een EHBO-cursus te volgen.


Mas st Jean op een mooie winterdag

Vanochtend vertelde R?©mi (van de manege) dat haar schedel niet gekraakt was, omdat ze net de ijzeren deur had gemist en dat ze een goede nacht had gehad in het ziekenhuis. Poeh, wat een opluchting.
Ik hou voortaan mijn bombe op tot de paarden binnen staan.

O ja, een film door Yeva van de plechtige ingebruikname van de grange.

3 thoughts on “Pompiers”

  1. Poeh, wat een verhaal. Ik begrijp best dat jullie daarvan onder de indruk waren! Het arme meisje zal wel bont en blauw zijn en is er waarschijnlijk eerder bovenop omdat ze tijdens de angstige gebeurtenis bewusteloos was? Ik hoop het voor haar

  2. Jemig, een paard gaat wel eens “hangen”, maar om er nu bij te gaan liggen en dan ook nog op een meisje, ongelooflijk…….. Dit is echt mazzel geweest, want zo’n paard weegt heel wat kilootjes.

Comments are closed.