Sedum


Dorp

We worden altijd erg blij als we van deze kant ons dorp benaderen. Yeva en ik waren naar de d?©chetterie met zakken vol stukken beton van de muur van het kastje van eergisteren. Siebe beweert dat ze daar net als in Amsterdam altijd zure koppen met bijbehorend humeur hebben, maar daar merken wij vrouwen nooit iets van. Steeds even hartelijk, behulpzaam en voorkomend, die jongens.
Een prachtsysteem vinden we dat, de d?©chetterie: je rijdt met je auto vol troep een verhoging op en links en rechts onder de weg staan allemaal containers met elk hun eigen inhoud. Karton hier, beton daar, ijzer in de volgende, oude electriek daar weer in enz enz. Gooit het er allemaal maar in en rijdt dan weer een stukje verder.
Wat er daarna mee gebeurt, weten we niet, misschien donderen ze het wel allemaal bij elkaar op een grote hoop op een verlaten plek. Maar het personeel, niets op aan te merken, hoor, Siebe.


Vroegere station van Dun le Palestel

Op de terugweg reden we expres en niet per ongeluk langs het station waar Monet uitstapte om daarna zijn beroemde Crozant a/d Creuse te schilderen. Het staat er een beetje merkwaardig, tegen onze favoriete bouwfirma Jeanroth aan. Het hele gebiedje ademt nog steeds de sfeer van treinen en stations, hoewel er verder geen spoor te bekennen is. Maar je ontkomt niet aan de typische architectuur, de ligging en de kale omgeving.


Poppenservies

Deze kleine spulletjes slingerden ook door het huis. Ze zijn gemaakt van blik en beschilderd, en dateren volgens mij ergens uit de 19e eeuw. Morgen komt mevrouw A. van de schuur langs om onze nieuwe vloer te bekijken. Ik ga eens kijken of ze ze herkent.


De koeien van Jean Pierre op het land van mevrouw A.

Jean Pierre pacht land van buurman B. en van mevrouw A. Dit stukje is van mevrouw A. Ga je naar links dan kom je in het gehucht waar haar geboortehuis staat, naar rechts, daar is ons gehucht en dan zie je wat je op de bovenste foto ziet.


De sedum breidt zich uit

Een jaar geleden waren we in Ch?©n?©railles, waar ze een foire hielden met paarden. Dat doen ze 2x per jaar. Op de stadsmuurtjes groeiden sedumpjes, waarvan ik een stukje meegepikt heb. Ik heb het toen in een potje gezet en ben het onmiddellijk vergeten. Deze zomer vond ik het terug en heb het toen op onze tuinmuur geplant. Ik was het alweer helemaal vergeten tot ik vandaag eens goed naar de bloeiende klimop keek: verrek, daar staat die sedum! Doet het geweldig goed.
Die klimop, daar komt me toch een honinggeur vanaf. Hij zit helemaal vol met bijen en vlinders.

11 thoughts on “Sedum”

  1. Nou. Jij geniet, da’s duidelijk. Gelukkig is het hier ook nog steeds aangenaam wwr. Heb de suikermais ge-oogst. En nu kom opeens die biezondere salvia weer tevoorschijn. Ruikt naar ananas.

  2. He daar Elz, ‘Hedera’ is d?¬© naam voor klimop toch? Sedum is vetkruid, ook best vet gaaf op een tuinmuur hoor!

  3. Oh, die groene sprieten rechtsonder. Twee dingen: ik heb niet goed gelezen en niet goed gekeken. Stom. Wel bijzonder dat die hedera bloeiende is trouwens. Enfin, ik ga even wat anders doen…. 🙁

  4. Die groene sprieten, die gaan mooi bloeien en breiden zich fraai uit tussen het groen van de Hedera idd, goed opgelet!

    Het is hier heel warm, vind ik. een soort f??hn waait op het ogenblik. De was is in een oogwenk droog. Ik speel hier ook huisvrouw, namelijk.

  5. In Nl heeft mijn vrouw-zijn me ook al eens gered toen ik mijn stort-pasje vergeten was. Een man sturen ze rustig weer terug naar huis, echt waar!

  6. En jij maar dramatisch je wimpers op-en-neer laten gaan, zeker.
    T. zou zeggen: dat probeerde ik ook, maar het hielp niet!

Comments are closed.