Vendanges


Le pays du Champagne

In 1973 ging ik druivenplukken. Ik was uitgeloot voor diergeneeskunde en had geen idee wat ik moest doen. In de NRC stond een kleine advertentie: Komt druivenplukken, stort 85 gulden op die en die rekening, stapt op de bus en meldt je bij de wijnboer, etc.
De familie verklaarde me voor gek: “dat geld ben je kwijt!”. Ja, duh! Het avontuur riep en wenkte.

Wat daar toen gebeurde, was eenvoudig. Ik werd verliefd op Frankrijk.


Daar zit ik, op het hengsel van een mandje

Bij het opruimen van allerlei troep vond ik de foto’s terug.
Ik was er toen van overtuigd dat ik alle namen wel zou onthouden. Maar niks hoor, ik weet er geen een meer. Alleen de naam van de wijnboer weet ik nog, en het adres. Launois et fils, Le Mesnil-sur-Oger. Ze hebben zelfs een site.


“Donnez-moi le sel blanc”, zei hij

Wat vooral indruk maakte, is dat het Frans van school niets te maken had met wat je daar op het land hoorde. Waar ze het zo’n beetje over hadden, kon ik nog wel raden, maar het kostte moeite om ook maar 1 woord te herkennen.
In 1975 ben ik nog een keer gegaan, maar dan helemaal op eigen gelegenheid.

De foto’s zien eruit of ze honderd jaar geleden zijn gemaakt. Dat klopt, 33 jaar geleden. Wat zou er met al die mensen zijn gebeurd?

3 thoughts on “Vendanges”

  1. Hallo, je kunt weer reageren.
    Ja, weet je dat niet meer? Ik zat veel noordelijker. Lage wijnstokken, veel bukken en piene in die rugge.

  2. Ja ik zat bij Bordeaux, en later bij Champagne. Ik vond vooral de manier van eten een openbaring, dat begon al met het ontbijt maar daarna tussen de middag dan ging je 2 uur zitten om een warme maaltijd van minimaal 3 gangen te nuttigen en ‘s avonds werd dit herhaald.

Comments are closed.