Published on 15 January 2007
in curieus.
We hebben ooit 15 jaar geleden bij ons huwelijk 6 glazen gekregen. Twee wittewijn-, twee rodewijn- en twee bierglazen. Siebe dronk er rustig een biertje uit, maar ik, zeikerd, verbood hem dat na 3 keer.
“Pas op, straks breekt er een! ”
Want die glazen, dat schijnen bijzondere te zijn. En hoe bijzonder hopen we te horen van meneer Leidelmeijer van Kunst & Kitsch. Gerda, mijn ex-collega van de NCRV en ik wilden altijd bij hem, als we ooit bij K&K terecht zouden komen.
1 april gaan we (de kinderen en ik) kijken of het lukt. Wij willen wel een keertje op TV.
Je mag 3 dingen meenemen. Eens zien wat er nog allemaal in de boedel van oma zit.
P.S. Vandaag kwam het geld van de tuin binnen. Ik zeg er niks meer over, zoals beloofd.
Er staat een fiets in de stal, met hulpmotor
Toevallig kwam hij met Kerst bij Hollandais en France ter sprake en vandaag bij Wim de Bie: de Berini.
Mevrouw A. had het al gezegd, er staat een mobylette in de schuur, hoor!
E?©n mobylette? Een hele verzameling halve brommers en fietsen zul je bedoelen.
Het is mij onduidelijk of die dingen het nog doen en ik had ze graag aan nader onderzoek onderworpen, maar daar was zoals bekend geen tijd voor. Ze zien er heel erg onwerkend uit.
Eéncellige
Onze versnelde terugkeer en de dood van oma heeft deze afgelopen week de sfeer bepaald. Wat er vrijdagmiddag na de plechtigheid gebeurde, zette er nog een fikse domper op. Toen Siebe nog even naar de AH wilde, werd hij bij de deur voor de zoveelste keer met geweld opzij geduwd door onze amoebe T. (ééncellige met schijnvoetje). Siebe ramde terug en lag al op de grond voordat hij wist wat er gebeurde. De amoebe schopte met dat voetje stevig op hem in, tot ie werd tegengehouden door een kordate bezoekster, die ervaring met dit soort omstandigheden heeft (junkopvang op de Wallen).
Het is een hopeloze situatie. De politie grijpt als vanouds pas in als het te laat is. “We kunnen niks doen, mevrouwtje”. De buurtregisseur, volgens mijn collega een uitgeserveerde agent die de grote criminaliteit niet aankan en daarom maar op de shit van burenruzies gezet wordt, zei dat hij door mevrouw Amoebe gebeld was met de mededeling dat “ze er genoeg van had”. Ja, me dunkt. Alleen verkeert deze vrouw al 10 jaar in toestand van denial, ook een beetje zielig natuurlijk, dus ik denk dat ze van iets anders genoeg heeft dan van die “man” van haar, wat ik eigenlijk hoopte.
Wat doe je er tegen? Niks naks noks. Hopen dat ie onder de tram komt.
Het kan trouwens nog veel erger, hoorde ik vandaag. Messen- en bijlentrekkende junks, rokende en brandstichtende alcoholisten, verzin het maar. Ik heb het er verder niet over.
Bij het bekijken van de foto’s kon ik me al bijna niet meer voorstellen dat we daar vorige week waren en dat de wereld er zo uitzag. Laat ik er maar troost uit putten.
Je ontkomt er niet aan: na je vijftigste moet je aan de bril. Hoeveel ik er nu al versleten heb, weet ik niet, maar ze lijden allemaal aan hetzelfde: de pootjes breken af.
Neen, dat is niet zo, bij de goedkope breken ze. Kruidvat, HEMA, graaibakken bij de supermarkt, die kwaliteit.
Dat komt, ik zet ze bovenop mijn kop als ik ze even niet nodig heb. En omdat mijn hoedenmaat enorm is, krijgen de pootjes last van materiaalmoeheid. Knak en krak en hup het glas (plastic) ligt er ook alweer uit. Het is verder niet belangrijk. Ik heb er nu een van de opticien, met verende pootjes.
Oma
We hebben afscheid kunnen nemen van oma, die in haar kist bijna niet te onderscheiden was van haar zus die een jaar eerder ging. Een mooie dode, zeggen ze dan. Ik kon het niet laten de foute grap te herhalen van Edina (Absolutely Fabulous) die luidde dat elke vrouw een week na haar dood haar ideale gewicht bereikt.
Buren
En de tuin is nu definitief van de kopers. Ik heb zaterdag de laatste sleutel afgegeven en ben met een laatste beetje rommel naar de Amsterdamse déchetterie gereden. De volkstuinmannetjes gingen toevallig net de boom omzagen, iets waar ik vijf jaar lang om heb gezeurd.
De kopers zeiden: ze beweerden dat jij dat vijf jaar had tegengehouden! Tja, je moet toch als suffe burgermansvolkstuinbobo op de een of andere manier je smoel zien te redden. Hoe is het toch mogelijk dat ik me al die tijd vrijwillig aan deze flauwekul heb onderworpen, ik zei het al eerder. Maar daar ben ik nu van af.
Nu de buren hier in Amsterdam nog zien af te schudden. Maar dat is een heel ander verhaal.
Simone heeft een giechelonderonsje met het buurmeisje
De melkflessenkroonluchter was tijdens de tour de nouvelle année een conversation piece. Wij hadden met het oog op de 80-plussers de kachel opgepookt tot 21 graden, maar dat was niets vergeleken met de hitte die uit de Franse huizen sloeg. De hele familie Swart had één aaneengeschakelde opvlieger, die alleen een beetje terugliep tijdens het huizenwisselen. De ronde eindigde net als vorig jaar in het Grote Huis, waar de gasten nog maar net wakker aan het worden waren.
Op het menu stonden oesters en Sylvaner en ja, voor het eerst van mijn leven vond ik ze lekker. Dat heeft dertig jaar geduurd. Heerlijk met rode azijn en sjalotjes.
We kletsen vrolijk en ik werd uitgebreid geïnformeerd over het doen-en-laten en het wel-en-wee (nieuwe spelling) van de bekende architect Sjoerd S. die immers de buurman is van de ouders van onze gastvrouw. Ze gaf me steeds een por om maar verzekerd te zijn van mijn aandacht.
Vandaag, donderdag, wordt de laatste hand gelegd aan de voorbereiding van de plechtigheid van morgen. Van de begrafenisondernemer (thans: uitvaartverzorger) kregen we een totaalpakket met o.a. formulieren en enveloppen om de rouwkaarten te versturen. Daar troffen we het scrabble-woord: [..uw persoonlijke] rouwverzendsetinformatie. “Pakket” zouden we daar nog aan willen toevoegen. Rouwverzendsetinformatiepakket. Wie verzint dit soort woorden? En lachen ze zich een deuk als ze dat erdoor hebben gedrukt? Kijk, dat soort dingen vragen we ons af.
Laatste reacties