Franse Zaken

Feest in het dorp met doedelzakband

Een beetje tam feest in vergelijking met vorig jaar. Weinig volk, minder kramen en zelfs Slakkenman (“ESCARGOTS!”) ontbrak! Nou, dan wordt het ook niks.
We gingen op de fiets en sukkelden langs de kraampjes. Ik kon de verleiding van twee handbeschilderde slabakjes niet weerstaan (2 euro), noch die van een witte blouse, een chineesachtig getailleerd model, geschikt voor het paardrijden. Ook stond er een Renault 4 te koop, met trekhaak en aanhangertje, 500 euro, dus ik begon met de man te praten.

Twee saladi?®res

Ik heb namelijk recent een nieuwe passie ontdekt: ouwe karren. Zo’n leuk trekkertje als de buren hebben uit 1950 oid, dat lijkt me nu wel iets. Of nog een eend, of een amietje, of zo’n La Poste-Renaultje uit 1984. Met trekhaak.

“Ik heb niks te verbergen!”, zei de verkoper, die verdacht veel leek op Jacobse uit Den Haag, en toen ik mijn ene wenkbrauw optrok, voegde hij eraan toe:”Wat die auto betreft dan, h?®? Hahaha!”
Ik word altijd een beetje wantrouwig als mensen zoiets zeggen, waarom vestigen ze nou net daarop de aandacht? Juist.

Ik dacht, laat ik onze buurman een om advies vragen, Jean Pierre, want die heeft voordat hij zijn moeder opvolgde als boer, bij de Renault gewerkt.
Tja, tja, zei hij, ik ken die man en die auto, die gele, niet? Weet je wat het is met die Renaultjes, die hebben ?©?©n grote fout, het chassis breekt en daarmee de as en dan gaan je wielen allebei een andere kant op.
(Dat had Thijs toch ook, toen, met zijn eerste auto, is het niet? )
Dat doen we dus maar niet.

Kan ik nog een handje helpen, vroeg ik aan Jean Pierre. Stap maar in! En voor het eerst van mijn leven heb ik in een trekker gereden, met air-conditioning en radio. We kletsten gezellig tot we bij de wei waren, zijn moeder reed met een andere trekker achter ons aan en daarmee laadde hij de hooibalen weer op de aanhanger. Paulette en ik (en haar hond) stonden ondertussen naar het dal te kijken en naar de bende die de sangliers hadden aangericht. Zondag begint de jacht, had ik al van mevrouw A. van de schuur gehoord.

Volgende lading

Dat handje helpen stelde niks voor, ik reed mee en kletste wat. Ik vroeg aan Paulette naar de slisser van de markt – zij kent immers iedereen daar – waar ik vier weken geleden zo ontdaan van was. Die had een gruwelijk motorongeluk gehad, zei ze, veel te hard gereden en nog meters meegesleurd. Tjesus, dat wil ik eigenlijk niet weten.

Metselen en toekijken

Toen ik weer terug was, lummelde ik verder wat rond, even kijken naar de opbouw van de grange van de andere buren, een rondleiding door het nieuwe huisje van de jongste zus, een beetje met de familie B. kwekken, hier en daar een fotootje maken enz. enz.

Jean Pierre vertelde me nog dat die kleine antieke trekkertjes veel duurder zijn dan een gewone, tweedehandse, niet zo ouwe, omdat ze zo gewild zijn. Ook goed, dan neem ik een modernere.

Ouwe troep

We (=Siebe) ruimen de grange op. Ik heb de 2cv ingericht als vrachtwagen: achterbank eruit en queue erin en volladen maar en vervolgens ook met het tuinafval naar de d?©chetterie. Dat laatste is sneller dan stapelen en dan in oktober verbranden.

Poppenformaat antieke kachel

Er komen behalve de eeuwige agrarische outils d’?©poque, nog een paar aardige dingen te voorschijn, zoals de kannen hierboven (1 is lek) en dit erg aantrekkelijke kacheltje, dat duidelijk van dezelfde familie is als het kleine cuisini?®retje in de varkensstal.

Oude spoorbaan

Yeva en ik zijn net terug van een 2 uur-durende paardrijtocht, die door bovenstaand gebied ging. Veel zandweggetjes, een oude spoorbaan die weer opgeruimd is, onder en over de nieuwe treinrails, razendsnel, want die paarden kunnen zich van een passerende tein een ongeluk schrikken. Er werd keihard gegaloppeerd, mijn knolletje haalde iedereen in behalve de baas – godzijdank, want hoe rem ik – en ik eindigde standaard bungelend aan de hals van mijn paard. Heerlijk was het en daarbij stormden we door een schitterend boerenlandschap, waarin allerlei antiquiteiten rondliepen, zoals een stokoud boertje met zijn zeis over zijn schouder: “Bonjour, monsieur!”.
“Bjour, mssieudames”. Net echt.
Alles doet nu pijn, vooral het zitgedeelte.

Ouwerwets jaren-70 hapje

Saar had gisteren gevulde tomaten gemaakt, niet onze eigen of die van de buren, maar gewoon die van de Aldi. Met farce van onze eigen slager.

Rode Yanks

En wat zouden dit voor bloemetjes zijn? Ze zaten in het Californische wildebloemenmengsel, dat ik voor de grange had uitgestrooid.