Feestje


Vrienden

Toen ik zaterdag Sylvie naar haar examens vroeg, bleek ze te zijn geslaagd en nodigde ons in ?©?©n moeite uit voor de borrel die avond. (Als je in Frankrijk in overheidsdienst bent en hogerop wil, moet je regelmatig examens doen. Sylvie werkt in het bejaardentehuis als verpleegkundige).
Om half acht werden de gasten ontvangen en terwijl op TV de voorbeschouwingen over de finale van de worldcup rugby in volle gang waren, de oudste dochter daarbovenop nog een cd-tje opzette, en de mensen luid kwetterend de ene whisky na de volgende naar binnen klokten (“hele kleine kans dat er controle is”), vertelde Sylvie dat Gros, de jachthond die twee jaar geleden was komen aanlopen, die middag bij de jacht dood was neergevallen. Hartaanval.
“C’est comme ???ºa”, zei ze, met de nuchterheid waarmee ze hier alles aanvaarden waar je toch niks aan kan doen.
Wel eenvoudiger zonder reu, zei ik, na mijn condoleances. Ze hebben nog drie teven, waarvan 1 de dochter van Gros is en de geboortebeperking is nogal basaal.
Ze bevestigde dat met een zekere opluchting, maar zei: Laat Jean Pierre dat maar niet horen!
We raakten in gesprek met een olijk kijkende man, die eerst gereserveerd was (“Neen, we zijn geen Engelsen”, omdat immers Engeland Frankrijk meedogenloos had verpletterd), maar al snel van alles wilde weten: “Wat denken jullie van de Fransen, zijn ze koud, onhartelijk, of aardig en gezellig?” om maar iets te noemen.
Ik zei vrij naar M?¬¨?xima:”De Fransman bestaat niet, je hebt Creusois, Bourgondiers, Bordelais, Parisiens, etc etc en de Creusois, die zijn top, zo hartelijk heb ik het nog niet meegemaakt.”
Goed geantwoord. Hij kwam uit de Haute-Vienne en woonde nu 2 jaar in de Creuse. Dat verschil was niet groot, hoewel de ouders van Jean Pierre heel iets anders beweren, die vinden bijvoorbeeld het patois van het dorp 5 km verderop al volkomen onverstaanbaar en dan hebben we het niet eens over hele andere gewoontes.

Toen we na de start van de wedstrijd – niemand keek – naar huis gingen, omdat we vroeg op moesten voor het vertrek, kuste ik iedereen weer, inclusief alle kinderen. Ja, dat doen we bij ons in de Creuse. Uitslag finale: Zuid-Afrika – Engeland: 15 – 6.

Filmpje, waarin Kwint en Gros proberen te spelen.


Geen appelpers

Nu we weer in Amsterdam zijn, ben ik maar begonnen met de appels te verwerken. Ze zijn niet lang houdbaar, en we hebben geen appelpers om dat heerlijke appelsap van Sylvies broer Frank te maken. Daarom verwerk ik alles tot comp?¬¨‚Ä¢te. Het voordeel van zo’n pers zou zijn, dat ik ze niet zou hoeven te schillen, want er zitten nogal kleine exemplaren tussen. De appeltjes zijn zo verrukkelijk zuur, dat ik me nu al op mijn eigen oogst verheug, over een paar jaar.


Hagelwit vruchtvlees

9000!


Niks beklijft

Volgens de buren vroor het vannacht. Ik werd om 03:00 uur wakker, keek op de buitenthermometer en zag: 3 graden boven 0. Niet echt warm, maar vriezen, neen, dat is nu weer overdreven. Net zo overdreven als die krankjoreme aandacht voor de scheiding van de President van de Republiek, die volgens de Figaro desondanks doorging met “faire le job” ? la Bush dan weer. Ja, duh! Daar word je voor betaald, schat.


Buurman zaagt

Het is van dat heerlijk frisse weer, blauwe lucht, lange schaduwen en overal hangt de geur van houtvuurtjes. Toen ik eindelijk bezig was het terrain te maaien, kwam de buurman eraan. Hij wilde de omgevallen kersenboom wel even in mootjes hakken. Vorige keer maaide hij mijn grasveld, nu zorgt hij voor mijn brandhout. Onze kettingzaag lijdt aan de maandagmorgenziekte. Hij is al gerepareerd binnen de garantietermijn, waarna hij het de volgende keer meteen alweer niet deed. Dezelfde reparatie buiten de garantie: 90 euri! En onmiddellijk daarna, hatsjekidee, weer en panne, zelfde probleem. Wat nu? Deze week is meneer “tron???ºonneuse” Piliot zoals hij heet, er weer niet, dus volgende week ga ik hem maar eens bellen of hij geen andere oplossing weet, zoals hem inruilen voor een wel werkend exemplaar bijvoorbeeld. Ondertussen heeft de buurman onze job alweer gedaan.


Uitzicht van weer een andere kant

Vanuit zijn tuin zie je ons dorp weer met andere ogen. Ik stapte even bij ze naar binnen en hij liet me een kist zien zoals hieronder, die te koop stond bij een nieuw woninginrichtingbedrijfje in Dun – waarvan de eigenaar trouwens weer bevriend is met Remi van de paarden – , maar dan met deksel.
Weet je hoeveel die kostte? vroeg hij.
Geen idee.
9000 euro! (neuf mille euro!) en hij rekende het razendsnel om in francs, alsof ik het dan beter zou begrijpen.
Negenduizend! Ik ga een flink zoeken op zolder of de deksel daar niet ligt. Ik ben bang dat die ooit in de cuisini?¬¨?Üre verdwenen is. Nu we het er toch over hebben, de Franse eigenares (nicht van mevrouw A. van de schuur) had laatst te kennen gegeven via haar nicht dat ze spijt als haren op haar hoofd had dat ze haar (= ons) huisje kwijt was.
Tant pis, was het commentaar van mevrouw A. Ze wilde indertijd cashen, eigen schuld. Ik verkoop niks, zei ze nog.
Behalve dan de grange. Ja, behalve de grange dan. Ik verzekerde haar voor de duizendste keer dat ik er heel blij mee was. Dikke omhelzing.


Deksel ontbreekt

Plinten

Alleen nog plinten, stopcontacten en alles terugzetten. En uien planten. En de twee boompjes. En een nieuwe cuisini?¬¨?Üre bij de buurman bestellen, die in die handel zit, krijgen we korting. En dan alleen nog maar de verf van de balken halen. en nog een paar dingetjes, zoals de zolder, de salon en de laatste muur van deze keuken.

Verf


Hebben ze geen tijd voor

Ik moest vandaag brood halen, frontline (want Bess bijt zich kapot), naar de moeder van de Slisser, Geitenmie, de Bank, de melkboerderij en tenslotte voor de gezelligheid langs mevrouw A. van de schuur, die me minstens 8 kilo appels meegaf (Bellefille) van haar gaardje.
De rest van de dag hebben we verder alleen maar de muur van de cuisini?¬¨?Üre geschilderd, die nu donkerrood is (de muur dan), met een blankhouten schouw en duifgrijze muren. Yeva schrok zich te pletter: we hebben een serieus huis!
Kwintie voelde zich weer ziek, heeft een pilletje gekregen en is alweer opgeknapt en nu ben ik KAPOT. Gelukkig hadden we kliekjes genoeg, hoefde ik niet te koken.

De mensen van de melkboerderij zeiden op mijn opmerking dat ze op zo’n idyllisch plekje zaten met zo’n mooi uitzicht: daar hebben we geen tijd voor, we moeten werken.

Alleen nog even het grote terrain maaien.

Toussaint


Planttijd

Yeva ging vandaag een paardentochtje maken met Remi&Co, dus ik ging terwijl ze daarmee bezig was, naar de boomkwekerij in La Sout om een tweede Mirabelle te halen. De appelvarieteit Bellefille – die ik eigenlijk wilde – kan jammer genoeg niet eerder dan de kerstvakantie worden geplant, omdat die pas in november leverbaar is, als het dan tenminste niet verschrikkelijk vriest. Maar dat is niet waarschijnlijk.


Laadbak 2cv

Precies naast de rij Mirabelles stonden ook drie quetschen (kwetsen), een pruim waar Robertine al zo lang ik haar ken (volgend jaar 40 jaar), om zeurt. Nou, Robertine, hij staat klaar, hoor, ik heb er een gekocht. Hopelijk (hee, daar heb je er weer een!) komen er geen herten langs.


Alles klaar voor Toussaint

De twee bomen + een zak plantaarde werden ouderwets gedienstig in de eend geladen, maar toen ik wilde starten, deed hij het niet. Verzopen, gotverdegotver! De enige remedie is wachten, want het gaspedaal ingedrukt houden, zoals normaal, werkt niet. En waarvan raakt hij nondeju verzopen? Om gek van te worden.
Na 7 minuten mocht ik weg. In de tussentijd kon ik een studie maken van de kwekerij. Chrysanten, chrysanten en hier en daar een viooltje, de klanten zaten al duidelijk met hun gedachten op het kerkhof.


Nieuwe pup

Terug op de manege bleek de familie een nieuw hondje te hebben, Cacaillou, Stotterend Steentje, een pup die met zijn drie maanden al volledig aan de paarden en het leven op de manege gewend bleek te zijn. Dat komt, ze laten hem lopen en letten er verder niet op. Hij liep de stal uit en bleek even later buiten gewoon op zijn kleedje in slaap gevallen te zijn. De oude beagle (17) scharrelde nog rond, maar takelde in rap tempo af.


Het regende even

Morgen kunnen we eindelijk de muur schilderen. Voordat de schouw vrij van verf is, gaat er wel wat tijd overheen, ben ik bang. Hij gaat heel mooi worden. Maar nu eerst nog even een veldje maaien.