Amazon.fr


Flink klop gehad

Gisteren hebben we echt niks gedaan. Na het debacle van de halve finale (14-9) hield het leven even op. Neen, hoor, dat klets ik, rugby zegt me helemaal niks. Je moet erin groeien, denk ik en een favoriet hebben helpt wel. De slager begon al over de Engelsen, maar omdat ik dacht dat hij ons voor Engelsen aanzag, wat hij ook inderdaad doet, reageerde ik een beetje lauw.
Verder kletste hij maar door, zodat het enige wat nu nog aan onze integratie bij de middenstand ontbreekt, het geven van een handje is.


In de achtertuin

De koeien van Jean Pierre staan weer direct naast ons in de ouwe moestuin. Bij de Charolais van het aanpalende gehucht zie ik een heleboel pasgeboren hagelwitte kalfjes, maar deze staan hier kalfloos. Draai ik me 180 graden om, zie ik onze oudste dochter verdiept in een boek in de stralende herfstzon. Tell me something new.


Le petit paradis

Bij de buren B. (80+) dronk ik een bodempje perziklikeur toen ik ze gisteren even begroette. Ik vertelde dat Amazon.fr al mijn bestellingen keurig had geleverd, te weten: La Nuit Am?©ricaine van Truffaut, Profils Paysans van Depardon en het boek Jules et Jim, waarvan Truffaut beweerde dat het beter was dan de film. We praatten wat over de boeren uit de film van Depardon, en Paul B. zei dat hij wel zulke gevallen kende, maar meer uit het zuiden van de Creuse. De tante van Siebe (die ik hier wel eens genoemd heb) leefde nog een leven van voor de oorlog, midden in Amsterdam, zonder dat ze nu zonderling was, vertelde ik.
Ze knikten, dat soort mensen kenden ze ook.
Vervolgens ging het over de toenemende aggressie en of dat bij ons ook zo was.
Nu was net vorige week die arme jongen in Amsterdam door zijn klasgenootje doodgestoken, en we vroegen ons af hoe het met de dader zou gaan aflopen, niet best natuurlijk, als hij in de gevangenis komt. Veertien jaar! Een oplossing was er niet, dachten ze en ik ook. Maar dat het op de TV allemaal veel erger lijkt dan in werkelijkheid, dat snapten ze ook wel.

Via de hoofddoekjes kwamen we op de nonnen, die vijftig jaar geleden immers ook hoofddoeken droegen. (Simone had gehuild, toen ze op haar elfde naar het internaat moest.) Omdat nonnen nu ook blootshoofds rondlopen, dachten we dat dat lappengedoe misschien na een of twee generaties weer overgewaaid zou zijn. Van mij mag iedereen een lap op zijn kop, ga vooral je gang. Maar als de bijkomende verschijnselen zijn, dat je als vrouw het huis niet uit mag, de taal niet leert, en analfabeet blijft, dan staat de hoofddoek voor iets anders. Gelukkig is de nieuwe generatie meisjes goed ambitieus en ontwikkelen ze zich in razende vaart.
Kijk, over dit soort dingen heb ik het met onze buren, gepensioneerd boer en zijn vrouw.


De rozen van hun moestuin