Blokhutmode


Laatste stuk spoor

Vorige keer maakte Jean Pierre zich druk over het veranderende landschap. Dat vond ik opmerkelijk voor een boer. Boeren willen dat alles makkelijk bereikbaar is en alle obstakels worden altijd onmiddellijk zonder pardon verwijderd. Bomen, heggen, struiken, oude schuren, hup, weg ermee, de trekker moet er langs kunnen.
Hij had het over dit stukje spoorbrug, en hij vond dat dat bewaard moest blijven als herinnering aan de spoorlijn die daar liep vanaf de tweede helft van de 19e eeuw tot in de jaren tachtig van de 20e eeuw.

Ik vertelde al eerder dat je de restanten van het spoor hier in de buurt kunt vinden door de spoorwachtershuisjes en de oude stationsgebouwen te volgen, maar dit stukje 19e eeuw heeft wel iets bijzonders, dat ben ik met Jean Pierre eens.

Yeva en ik waren – per Eend naturellement – even brood gaan halen en hadden vergeefs geprobeerd de Prix Goncourt 2006 te kopen bij de boekwinkel in Dun (“ik verkoop net gisteren het laatste exemplaar”) toen we besloten met een klein omweggetje langs mevrouw A. (van de schuur) te gaan, om onze nieuwe auto te laten zien. Ze straalde van blijdschap toen ze ons zag en wij vonden het ook weer heerlijk. Meneer kwam er meteen aan in zijn rolstoel, bleef even klem zitten in de deur (“Wat doe je nou?”), maar had ook een brede lach op zijn lieve gezicht. Wat een schatjes zijn het toch!
We werden meteen op de hoogte gesteld van alle gebeurtenissen van de laatste tijd en omdat we nog even de berg op wilden, sloegen we met veel moeite de borrel af. We beloofden snel weer te komen.


Ons dorp vanaf Mas St. Jean, nu in de winter

We reden via de spoorbrug van daarnet de berg op en onderweg passeerden we een huis in de bizarre blokhutmode. Er staan er al een paar in onze buurt, Alpine chaletjes, van ronde balken. Dat is op zich verder niet storend, als de kleur niet een soort monsterlijk oranje was. Ze lijken wel van plastic. Playmobil, dat is het. Op de terugweg door het bos zagen we dat er al weer twee zandpaden geasfalteerd waren en dat de storm van een tijdje geleden nogal wat bomen had omgeblazen. Niks aan, die vooruitgang.


Deze was eerst “zwart”

Ondertussen is de tuin achter blauw van de maartse viooltjes, en de Helleborussen, die ooit op de klei van de Amstel breed uitwaaierden, bloeien nu met een enkel groen blaadje. Ik ga ze beneden neerzetten, waar het veel natter is. Het Zeeuws Knoopje bevalt de droogte ook niet. Die mag ook mee, het dal in.