Compliment

Maandag is het zover, dan is hij van mij. Mooi, nietwaar?
Voor de Kerst zag hij er zo uit:

Ik ging van de week mijn identiteitsbewijs halen, geen paspoort omdat ik denk dat ik de komende jaren niet buiten de EG ga komen. Het loket is normaal altijd om 8:30 uur open, zodat je nog even voor het werk je zaakjes kunt regelen, maar sinds 01-01-2007 is het een uur later.

Omdat ik geen 5 seconden mijn mond kan houden, begon ik een praatje met de loketmeneer over deze quaestie.
Dat was meteen in de roos.
“We zitten tussen 8:30 en 9:30 met onze duimen te draaien,” zei hij, “een beetje mail beantwoorden, een papiertje weggooien, want de ambtenaren moeten er wel om 8:30 zijn.”
“Wie bedenkt dan zoiets en waarom eigenlijk?”
Die Stadsdeelraadbestuurders hadden dat bedacht. Omdat het loket op koopavond tot zeven uur ‘s avonds open is, beginnen ze op die dag een uurtje later. En om het voor de burgers “transparant” (ja, dat is weer zo’n woord waar de gemiddelde politicus niet onderuit kan) te houden, ging de boel voortaan elke dag om half 10 open.
“Maar we zijn niet elke dag tot 7 uur geopend, dus die redenering raakt kant noch wal”, vond de meneer. Dat was ik met hem eens.
“Ja, dat zijn van die kleine burgermannetjes en -vrouwtjes, mevrouw Swart”, ging hij voort, “die hebben 20 jaar in het bestuur van de hengelclub gezeten, of de filatelievereniging” – “of de Volkstuin”, hielp ik hem gretig – “of de Volkstuin inderdaad, mevrouw Swart, en nu denken ze, laten we het eens in de politiek proberen”.
“Je zou ze moeten zien, mevrouw Swart, op de avond van de verkiezingsuitslag, strompelen ze met rooie koppen de trap hier af en vragen met dubbele tong of ze gewonnen hebben.”
“Neen”, besloot hij, “Die deelraden, dat is helemaal niks, mevrouw Swart”.
Dat vond ik ook, hoewel ik er een beetje moeite had als mijn schoonmoeder aangesproken te worden. Ik wenste hem nog een fijn weekend en ging nog even de stad in.

Al fietsend door de kleine straatjes van de wallen, klunend over zandbergen omdat de straat weer eens open lag, raakte ik een beetje uit mijn humeur, vooral toen ik bij het afrekenen mijn portemonee bleek te zijn vergeten. Moest ik dat hele stuk weer terug. Komt me een stralende, pikzwarte man tegemoet en die roept verbaasd:”Je ziet er best lekker uit voor je leeftijd!”
Ik kan maar niet besluiten of dat nou een compliment was of een belediging.

5 thoughts on “Compliment”

  1. Die pikswarte man is verbaasd. Hij verwondert zich, ja eigenlijk denkt hij het k?¬?n toch niet dat je er voor jouw leeftijd zo lekker uitziet, maar d?¬?t zegt hij niet. Dus beschouw het maar als een compliment, toch?

  2. Mooi verhaal. Die man was natuurlijk aangenaam getroffen. Hoe oud was hij eigenlijk? Ik zeg altijd: ik ben pas 15 maar ik heb een zeldzame ziekte.

  3. Die man maakt, rekening houdend met een zekere foutenmarge, gewoon, nou ja gewoon, in ieder geval stralend een inschatting. Daar is niks mis mee, want dat doen alle mannen, dus …

Comments are closed.