Dementia praecox


Lava met modder

Ik was gisteren zo warhoofdig bezig dat ik me afvroeg of er geen sprake was van dementia praecox, of misschien niet eens praecox, maar gewoon, verwachtelijk gezien mijn leeftijd.
In ieder geval (anyway) zette ik de kleffe chococakemassa zonder nadenken in een bloedhete oven, na eerst zorgvuldig Nigella der recept gevolgd te hebben, om vervolgens verrast te worden door bovenstaand product.
Ik moest even geweldig godslasteren en was meteen – straft onmiddellijk – mijn cuisinièrepookje kwijt, waarmee ik altijd de klep open. Nondechiendemiljardendenomdunchien! Waar lei ik dat nu weer neer?
Saar vond het vrijwel meteen in het tafellaatje. Waarom doe ik dat? Joost mag het weten.

Om mezelf te troosten ben ik laat in de middag maar met de 2cv naar mevrouw A. van de schuur gereden, die in het halfduister met haar man in de keuken de wijkverpleegster zat af te wachten. Stralende gezichten, en we omhelsden elkaar stevig. Het misbaksel verdween naar de achtergrond en we namen er een. Meneer liet het pilletje van de zuster tussen zijn benen op de zitting van de rolstoel vallen en toen ik hem even hielp met zoeken, vond ik behalve het pilletje ook zijn bovengebit. Zou hij daar nu al maanden op zitten? Neen, dat kan niet.


Onze berg is weg

Op de terugweg was het al donker. Elke keer als ik die route in de duisternis rijd, moet ik denken aan de eerste keer dat we in ons huis gingen slapen, in een ijskoude februarinacht in 2005. Voordat we het dorp hadden gevonden, reden we wanhopige rondjes in die inktzwarte nacht. Geen borden, geen lantaarns, geen volle maan, geen verwarming. Met zijn zessen onder één…electrieke deken, die er ook niet was. Het was zo koud dat de meisjes met hun jassen aan in hun bed stapten.

Vandaag reden Saar en ik na een boodschapje bij de intermarché via de toeristische route bijna dezelfde weg als toen. Het geboortedorp van mevrouw A. was in een schilderachtige mist gehuld.

One thought on “Dementia praecox”

Comments are closed.