Docteur Martin


Pompes Fun?¬¨?Übres

Marjolein ligt nu ook in heur grafje en Yeva heeft met hamer, beitel en veiligheidsbril een grafsteentje gemaakt.

Omdat de plek op Yeva’s schouder een beetje pijnlijk begon te gloeien, besloten we na overleg met ?¬¨¬©?¬¨¬©n van de drie Pharmacies langs docteur Martin te gaan. Daar hadden we al veel over gehoord, maar we konden maar niet ontdekken waar hij zat, ook al omdat er geen noodzaak was. Nu grepen we onze kans.

Hij woonde in een sjiek villaatje net buiten Dun, langs de weg naar Crozant. In de wachtkamer zaten al drie vriendelijke dames te wachten. De assistente ontbrak en een afspraak maken kon ook niet, zeiden ze. Gewoon maar gaan zitten en wachten.
Om de tijd te doden, begonnen we aan de typische wachtkamerlectuur. Ik had een interessant artikel over WEB 2 te pakken en Yeva trof een fotobeeldroman, een doktersroman nota bene, met foto’s van zwijmelende dames (dierenarts), die na een reeks misverstanden en per ongeluk afgeluisterde en fout begrepen gesprekken, toch in de liefdevolle armen van hun aanbidder (chirurg) vallen en dan plotsklaps weer kunnen zien na jaren van blindheid. De aangereden Duitse herder is slechts lichtgewond, hoewel hij helemaal volgeplakt is met pleisters en ze houden hem, want hij is de reden dat ze tot elkaar zijn gekomen. Of zoiets. We lachten ons een deuk.

Docteur Martin bleek een relatief jonge man met een stevig embonpoint, die toen hij ontdekte waar we woonden, ruim de tijd nam om het eens flink op een roddelen te zetten. Hij kende ze allemaal, de ex-pats, ook de vorige eigenaar van ons huis en dan vooral diens Amerikaanse ex-vrouw. Hij kwam daar zo vaak op terug, dat we ons het een en ander begonnen af te vragen.
“O, wonen jullie daar, maar dan ken ik jullie huis heel goed!”. Dat bedoelden we.
Hij wilde alles weten, trok een bedenkelijk gezicht toen we Amsterdam noemden, maar veel lieten we natuurlijk niet los, want het zat er dik in dat wij het volgende onderwerp van zijn geklets zouden zijn.
Hij had de diagnose na enkele vragen snel gesteld en we kwamen met een doos vol pillen weer thuis.


Slakken en as

Het huis is deze keer razendsnel warm gestookt, ook al omdat het buiten bijzonder aangenaam is. De as uit de la gooien we altijd buiten in de zinken emmer, niet voor niks, we kennen verhalen van huizen die zijn afgebrand, doordat de gloeiende as in kartonnen doos door de bewoner in de kamer was gezet. Tamelijk stom natuurlijk, maar dat denkt die arme man elke keer, als hij naar de zwarte resten kijkt. Dat hoeven we er niet steeds in te wrijven.

One thought on “Docteur Martin”

  1. ‘doos vol pillen’
    wel de bijsluiter goed lezen, die Fransozen zijn nogal royaal met de tabletten. (Motto baat het niet dan schaadt het niet)

Comments are closed.