Feestje


Vrienden

Toen ik zaterdag Sylvie naar haar examens vroeg, bleek ze te zijn geslaagd en nodigde ons in ?©?©n moeite uit voor de borrel die avond. (Als je in Frankrijk in overheidsdienst bent en hogerop wil, moet je regelmatig examens doen. Sylvie werkt in het bejaardentehuis als verpleegkundige).
Om half acht werden de gasten ontvangen en terwijl op TV de voorbeschouwingen over de finale van de worldcup rugby in volle gang waren, de oudste dochter daarbovenop nog een cd-tje opzette, en de mensen luid kwetterend de ene whisky na de volgende naar binnen klokten (“hele kleine kans dat er controle is”), vertelde Sylvie dat Gros, de jachthond die twee jaar geleden was komen aanlopen, die middag bij de jacht dood was neergevallen. Hartaanval.
“C’est comme ???ºa”, zei ze, met de nuchterheid waarmee ze hier alles aanvaarden waar je toch niks aan kan doen.
Wel eenvoudiger zonder reu, zei ik, na mijn condoleances. Ze hebben nog drie teven, waarvan 1 de dochter van Gros is en de geboortebeperking is nogal basaal.
Ze bevestigde dat met een zekere opluchting, maar zei: Laat Jean Pierre dat maar niet horen!
We raakten in gesprek met een olijk kijkende man, die eerst gereserveerd was (“Neen, we zijn geen Engelsen”, omdat immers Engeland Frankrijk meedogenloos had verpletterd), maar al snel van alles wilde weten: “Wat denken jullie van de Fransen, zijn ze koud, onhartelijk, of aardig en gezellig?” om maar iets te noemen.
Ik zei vrij naar M?¬¨?xima:”De Fransman bestaat niet, je hebt Creusois, Bourgondiers, Bordelais, Parisiens, etc etc en de Creusois, die zijn top, zo hartelijk heb ik het nog niet meegemaakt.”
Goed geantwoord. Hij kwam uit de Haute-Vienne en woonde nu 2 jaar in de Creuse. Dat verschil was niet groot, hoewel de ouders van Jean Pierre heel iets anders beweren, die vinden bijvoorbeeld het patois van het dorp 5 km verderop al volkomen onverstaanbaar en dan hebben we het niet eens over hele andere gewoontes.

Toen we na de start van de wedstrijd – niemand keek – naar huis gingen, omdat we vroeg op moesten voor het vertrek, kuste ik iedereen weer, inclusief alle kinderen. Ja, dat doen we bij ons in de Creuse. Uitslag finale: Zuid-Afrika – Engeland: 15 – 6.

Filmpje, waarin Kwint en Gros proberen te spelen.


Geen appelpers

Nu we weer in Amsterdam zijn, ben ik maar begonnen met de appels te verwerken. Ze zijn niet lang houdbaar, en we hebben geen appelpers om dat heerlijke appelsap van Sylvies broer Frank te maken. Daarom verwerk ik alles tot comp?¬¨‚Ä¢te. Het voordeel van zo’n pers zou zijn, dat ik ze niet zou hoeven te schillen, want er zitten nogal kleine exemplaren tussen. De appeltjes zijn zo verrukkelijk zuur, dat ik me nu al op mijn eigen oogst verheug, over een paar jaar.


Hagelwit vruchtvlees