Fellini


Boerenkippen

We proppen ons helemaal vol met dat lekkers hier van het land. Gisteren lunch met ommelette aux girolles, ‘s avonds moest daar de pat?¬¨¬© aux pommes de terre nog eens overheen, met die ongelooflijke room van de gebochelde uit de spelonk. Neen, dat is niet aardig. Maar toen R. en ik – ons bedremmeld achter mevrouw A. verschuilend – de boerin van het melkvee uit een zijdeur zagen verschijnen, moest ik R.’s hand grijpen om het niet helemaal uit te krijsen van hysterie. Waren we ongemerkt in een Fellinifilm terechtgekomen!
Ze bleek overigens bij nadere kennismaking alweer zo’n gezelligerd vol levenslust.
Met groene sla en rolladetje met mosterd.


Daar komt het mooie weer

Laat in de middag hadden we eindelijk Jean Pierre en Sylvie te pakken. De moraal was alweer tot nul gedaald vanwege de regen van die morgen. Ik had al eerder op de markt de mensen horen klagen over de brutaliteit van de herten, die alles opvreten. Ook de wilde zwijnen hielden huis in de graanveldjes. Dat komt volgens JP omdat er niks anders voor ze te eten is: alles is rot. (Meneer B., die immers gepensioneerd boer is, sprak daarentegen met vertedering over een moederhert met twee kleintjes, dat hij op ons terrein had zien scharrelen.)
Ik overhandigde plechtig de kaart uit 1763, ze bogen zich er onmiddellijk over heen en herkenden alle gehuchtjes, bergjes en riviertjes uit de buurt. Een succes!
Dat we op zondag om 07:00 uur de trein weer moeten hebben, was geen enkel probleem, beweerden ze. Jean Pierre is toch altijd op en gaat ons brengen. Als het strakblauw is, denk ik dat het weer Sylvie gaat worden. Dan heeft onze boer het geduld niet.

Verder vermaken we ons als vanouds door ons zelf te fotograferen, tot we de slappe lach hebben. Volwassen vrouwen! Kijk ook bij Robertines weblog.

2 thoughts on “Fellini”

  1. Harry, ik durfde niet meteen de eerste keer. Volgende keer, echt waar, maar ik durfde gewoon niet!

Comments are closed.