Oude films

Gisteren keek ik naar die beroemde film van Carlos Saura met de blik van vandaag. Hij was nog precies zoals ik me hem herinnerde, alleen de oma zag er iets idioter uit. Dat hitje had ik nog nooit zien uitvoeren, wel gehoord natuurlijk. Een beetje speuren op YouTube en ik werd op mijn wenken bediend. Porque te vas blijkt alleen in combinatie met Ana’s gezichtje ontroerend, want zo uit zijn verband is het wel erg suf.
In de herfstvakantie zag ik ook weer voor het eerst sinds 1974 La Nuit Américaine terug en het was alsof ik hem de week ervoor had gezien, zo helder stond alles me nog voor de geest. Ik vond de film helemaal niet verouderd, er zat een fiks tempo in en zelfs sommige stukken tekst wist ik nog woordelijk. Door dat goede geheugen heb ik me jarenlang uitstekend in Frankrijk weten te redden, springend van scenes uit films via Franse liedjes hopla, naar Simenon. Klets klets klets.

De tekst van de scene waarin de oudere actrice Séverine (Valentina Cortese) tegen haar man (Jean-Pierre Aumont) praat, onderwijl de tekst oplezend van briefjes die op strategische plekken achter pilaren en stukken decor zijn opgehangen, heb ik nog vaak te pas en te onpas gebruikt.
Ze moet aan het eind van de scene de kamer verlaten, maar vergist zich en rukt keer op keer de deur van de servieskast open, in plaats van die van de gang. Na de zoveelste keer barst ze in tranen uit. (“C’est pas ma faute!”)
Ze begint zo: “Franchement, je ne te comprends pas, Henri. Tu es bizar depuis quelque temps.”
Toen ik dit weer voor het eerst zag, kreeg ik van Freud een pak slaag. Ze zegt helemaal niet Henri! Ze zegt Alexandre! Mijn eerste echte vriendje heette Alexander. En zijn opvolger ook. Dat is toch wel kras!