MDS


Foto: Camera Press
Gisteren zag ik op de Belg deel twee van “The Secret Life of the Manic Depressive” van Stephen Fry. Na jaren getob en ontkenning werd bij hem de diagnose MDS (manisch depressieve of bipolaire stoornis) gesteld. Hij interviewt bekende en onbekende mensen met dezelfde kwaal. Iedere geinterviewde had weer een andere manier om ermee om te gaan en vooral de omgeving (de moeder, de kinderen, de zus) gaf blijk van een ontroerende bezorgdheid.

Hoe verschrikkelijk de depressieve periodes ook waren, niemand was bereid zijn leven ruilen voor een “normaal” bestaan, toen Fry dat vroeg.
De kinderen van een jonge vrouw waren ervan overtuigd dat hun bijzondere moeder de perioden van depressie nodig had, want ze werd natuurlijk doodmoe van die geweldige manische buien, waarin heftig geschilderd, gezongen, gedanst werd.

Ik moet zeggen dat sommige fragmenten wel erg herkenbaar waren. Ik lijd in lichte mate aan een wisselend low /high self-esteem, de ene keer barst ik van de energie en dan ben ik weer doodmoe en niet vooruit te branden. Maar misschien is het gewoon de overgang. Of de buren.

En het gekke is, als ik maar regelmatig in Frankrijk ben, heb ik er helemaal geen last van.
Je zou daarom bijna concluderen dat in mijn geval alleen externe factoren een rol spelen. De grote stad, het werk, altijd maar binnen zitten, akelige buren. Hoogst waarschijnlijk zit er iets in het Amsterdamse drinkwater of in het eten van AH of de DIRK dat de stemming drukt, ik weet het niet.

Er is maar ?©?©n oplossing: wegwezen hiero.

Even iets anders

Ik vond bij het opruimen van de harde schijf foto’s van de oude tuin:


Ach, de moerascypres.

Maar ook weer nare buren. Zou het dan toch aan mij liggen?

4 thoughts on “MDS”

  1. Ik vond het heel bijzonder dat de kinderen van de manisch-depresieve vrouw het als een gave zagen. Wat een bijzondere moeder hebben wij, vonden ze. Heel ontroerend. Hoe zij de depressies van hun moeder ervaren is me ontgaan. Want de keerzijde is verschrikkelijk en niet ongevaarlijk. Goed gemaakt programma van Stephen Fry.

  2. Stephan, ik zou niet weten hoe dat komt. Ik zal eens kijken of dat op te lossen is.

    Ik zal wel een essentiele code gesloopt hebben.

  3. Er zat allemaal rommel in een paar records. Heb ik weggegooid. Nu doet volgens mij alles het weer…
    Ik heb er meteen een nieuw template overheen gegooid, zoals jullie zien.

Comments are closed.