Yeva en ik moesten vandaag naar de Openbare Bibliotheek met het oog op ons vertrek zaterdag. Omdat we meer dan 2 weken weggaan, hebben we veel boeken nodig. Het was vandaag onverwacht zacht weer, wat weer tot een lege bibliotheek en een heiig Amsterdam leidde. We snuffelden in de kasten, en ik kon eigenlijk geen keus maken. Yeva nam voor een tweede keer Sandor M?°rai: Kentering van een huwelijk, dat toevallig in de krimiboekenkast terecht was gekomen.
Doe ook maar Hugo Claus, zei ik, want ik had net weer drie dagen voor zijn dood De geruchten gelezen. Moesten wij in de derde klas ook zoveel lezen? Ik kan me er niets van herinneren.
We gingen voor de grap nog even naar boven om aan de kant van het station naar buiten te kijken. Op de landenafdeling vond ik Luchtfoto’s van Parijs, van Philippe Guignard en weet je wat, dacht ik, die neem ik mee voor onze enige echte luchtfotograaf Siebe S. Deze Philippe heeft ook een site en hij lijdt aan dat euvel waar luchtfoto’s al snel last van hebben: ze zijn te saai, te mooi, te braaf, te netjes. Nu gaat dit Parijsboekje over Parijs en niet over fotografie, dus ik doe gewoon niet aardig, maar ik zou toch liever eens een foto zien die niet volmaakt was.
Ik ben dus al aardig op weg om een akelig zuur wijf te worden, maar dat komt ook omdat ik weer in een nieuwe ronde bureaucratie-ellende in Frankrijk terecht ben gekomen, dit keer is het de telefoon met ADSL. En Blockhead van 13 april, die zou ook eens weg moeten. Maar dat is weer een heel ander verhaal.
Ik denk dat ik mezelf maar trakteer op Willem Frederik Hermans & Gerard Reve, Verscheur deze brief! Ik vertel je te veel. Dan heb ik in ieder geval iets te lachen.
Het lijkt rood door het licht, maar het is as en daarbij een erfelijke kwestie.
Wanneer lopen we weer over ons eigen pad? Het begint nu wel erg lang te duren.
(Ik werd op de site van dierenopvang Phoenix verschrikkelijk in verleiding gebracht door Privet. Die zou zo maar een zusje kunnen zijn van onze Franse buurhonden. Nee! Nog even wachten!)
Dacht ik net dat ik nu definitief van de grilligheid van de hormonale schommelingen af was, ben ik terecht gekomen in een buitenwereld die effectief hetzelfde effect heeft, om er maar eens een Franse uitdrukking in te gooien.
Hoe moet ik deze Kafkaiaanse toestand omschrijven zonder het nog erger te maken? Weet je waar het op lijkt? Op de lagere school waar het braafste jongetje en/of meisje van de klas meteen naar de juf holde om dat te verklikken, wat je ze 5 minuten daarvoor in vertrouwen had verteld.
“Juf, juf, weet U wat Elsje zegt?”
Het enige verschil is dat ik nu met volwassen mensen te maken heb. Ik kijk er met stomme en na?Øeve verbazing naar: zo mooi heb ik de klikspaan nog niet in zijn natuurlijke habitat kunnen bestuderen. Dat komt, ik onderschat domme mensen, het komt niet bij me op dat zo’n lobbesachtige blokhoofd me een vileine loer wil draaien. En dat is weer dom van mij.
Zaterdag bezweek ik eindelijk voor dit Japanse theepotje. We kopen altijd thee bij de firma Wijs op de Zeedijk en elke keer kijk ik verliefd naar alle varianten. Ze zijn er in blauw, bruin, groen, zwart en ze kunnen een maat groter zijn of de vorm hebben van een rieten korf met deksel, met pukkels of streepjes. Dit zee-egelvormige exemplaar wekte zo mijn vertedering op dat ik hem m??est hebben. Het zijn dubbelwandige gietijzeren potjes en er kan veel meer in dan je zo op het eerste gezicht denkt. De thee is veel lekkerder dan uit de grote Bredemeijer: die smaakt te vaak een beetje naar metaal.
Laatste reacties