Ik ging vanochtend onmiddellijk om 08:30 het laatste stukje hoog gras maaien, zodat we nu weer een stapel hooi hebben voor de cavia’s.
Om 11 uur kon niemand hier meer pap zeggen, zo perste de metereologische atmosfeer de energie eruit. Ik ben maar met een boekje gaan suffen. Er komt verder vandaag niks meer uit, denk ik.
De buren besproeien elke avond hun tuintje, maar daar ben ik een beetje terughoudend in: wat heeft dat voor zin? Alleen de tomaten krijgen nog iets van me, en de munt van de boot van R. Die was gewend met zijn voeten in het water te staan. De tomaat die we 3 weken geleden hebben geplant ziet er gezond uit, de rest is prut.
De koeien achter kunnen ons nu ook veel beter zien. Tjonge, wat zijn die beesten groot
Even weer even niks doen. (Ik trek er even de stekkers uit, want ik zie daar een donkere massa aankomen.)
Echt, dat was een enorme verbetering, die nieuwe eigenaars van de Auberge de la Fontaine aux Loups. Broer en zus uit de Indre hebben de tent overgenomen en broer kookt een hele goede regionale keuken, met aardappeltaart, kip in de rode wijn, creusois, clafoutis met appel. Hotelkamers hebben ze ook: 30 euro 1 persoon, 40 voor een 2-persoons, tot 50 voor vier. Waar vind je zoiets, heb ik hier al eerder gevraagd: bij ons in de Creuse, en verderop in de Limousin denk ik ook.
Gisteren hoorde ik plotseling een gekrijs in de salon, maar het was al te laat, ze hadden de domme mus, die naar binnen was gevlogen al te pakken. Het beestje blies in mijn hand zijn laatste adem uit. Die verdomde honden ook.
Elke ochtend snoei ik met de elektrieke heggeschaar een stuk van het uitzicht erbij. Na een uur kunnen mijn kantoorpootjes dat ding niet meer omhooghouden. Ik heb al ?©?©n elektrosnoer doorgezaagd (voor de tweede keer). Hieronder kun je van dichtbij zien wat er in de verte gebeurt.
Niks dus, ze staan in de schaduw en herkauwen een beetje.
Verder heb ik gisteren in de ALDI een schitterend tafelkleed op de kop getikt. Het is behalve goedkoop, ook nog eens fraai afgebiest ook nog.
Nu gaan we het restaurant in St. Sulpice weer eens proberen, dat van eigenaar is veranderd. We gaan met de eend, want we willen niet weten dat we Nederlanders zijn.
Bess in haar eentje tegen de grote, boze wereld
Toen we in 1968 verhuisden van Den Haag naar Voorhout, hielp tante Coby ons, de nicht van mijn vader. Tante Coby was in mijn ogen een reusachtige vrouw en ze was getrouwd met ome Gerrit. Volgens mij zeiden we gewoon oom Gerrit, maar ritmisch liep dat gewoon lekkerder, tante Coby en ome Gerrit.
Mijn moeder – een moderne vrouw – had in die tijd een plastic schort met ijzerdraad verstopt in de taille en het lijfje. Je hoefde alleen maar de grepen uit elkaar te buigen, en hup! daar zat het schort al als gegoten. Tante Coby noemde het schort oom Gerrit, als ze voor ons zorgde, wanneer mijn moeder weer eens tien dagen in de kraamkliniek verbleef. Ze dacht trouwens dat appelmoes groente was en wij maakten haar niet wijzer: had je de keus tussen andijvie en appelmoes, ha, geen probleem.
Ze stond op de dag van de verhuizing in de ouderlijke slaapkamer tussen de dozen naar buiten te kijken, met zicht over de weilanden tot aan de duinen bij Noordwijk, toen Bammie, mijn eerste hondje binnenkwam. Ze greep het beestje, wees naar de kudde blaarkoppen buiten en zei: Kijk nou toch, wat een grote honden!
Bammie, een half jaar oud, zag niks.
Naderhand zijn ze nog gebrouilleerd geraakt, maar waar dat over ging, geen idee. Er verdwenen wel vaker plotseling mensen van het toneel, die niet meer welkom waren. Tante Annie en oom Herbert, die helemaal geen familie waren. Die hadden een brommer.
Bess is met tante Coby eens, ze blaft als een bezetene: weg met die stomme poedels!
Laatste reacties