Monthly Archives: September 2008

Frankrijk

Laatste keer?

6 Comments

Ik wil niet meer! Maar ik moest wel. Want waar kun je kussens kopen?
Vroeger, ja vroeger had je beddenspecialisten, winkels met matrassen en kussens, in van die jaren’60-straten. In Amsterdam bestaan die misschien nog op de Ceintuurbaan of de Bilderdijkstraat, dat type straat, hier in de Nieuwmarkt of het centrum: niks hoor. De Bijenkorf weiger ik te betreden, tenzij ik de depressie wil triggeren of stimuleren. HEMA: niks (zelfs die fijne grote theekoppen hebben ze uit het assortiment gehaald)

Tegenspartelen hielp niet, we gingen vandaag dus alweer naar de IKEA. Daar hebben ze kussens, matrassen, lattenbodems en dat voor onze Franse salon zo geschikte Meldal:

Een bankje en een bed, in een aardige verpakking. En ik wilde een ander gasfornuis, na 35 jaar een tweedehandsje. (Waarover verder niks lelijks, er wordt op dit eigenste moment in die brave oven een clafoutis gebakken.)
Er wordt hier over twee weken een enorm fornuis afgeleverd met een oven waar een halve os in gebraden kan worden. Nu moet de keuken weer enigszins worden aangepast. Fijne kussens, die zijn ook gekocht. Ik ben bang dat het nog niet de laatste keer IKEA is geweest.
[..]
Dertig minuten later:


Nog een beetje te warm voor Kwint

dieren

Opstel

Kwint vond een lekke bal. Die nam hij mee. Hij gilde steeds hysterisch van plezier, tot ik er genoeg van had. Toen heb ik de bal in beslag genomen. En voor de rest was het een leuke dag.

deux chevaux, Frankrijk

Zonnebloemen

De schilders zijn weer weg en de planten van balkon mogen weer naar buiten. Ze zijn volkomen getraumatiseerd uit deze weken gekomen door gebrek aan licht, lucht, regen of temperatuurwisselingen.
Hoe uit zich dat trauma? Ze laten hun blaadjes vallen, hun kopjes hangen en zijn ontvankelijk voor luis en andere viezigheden.

Aan de clematis had de buurman voor de koolmezen een paar netjes met zonnebloempitten gehangen. Die pitten grepen binnen hun kans, wat nou trauma? uitlopen, ontbotten, uitkomen! Misschien dat ze door de abrupte verandering van het dag- en nachtritme dachten dat het voorjaar daar was. Of misschien was het warm, donker en vochtig, voor veel zaadjes een reden om in een plant te veranderen.

De clematis zelf is weer opnieuw begonnen uit te lopen, dat komt door de duisternis. Hij hoeft niet meer het balkon op, want hij gaat a.s. zaterdag mee naar Frankrijk. We nemen verder mee: een kastje, waarschijnlijk voor de kamer van Saar, een bedbank voor Yeva, de rieten stoelen die ik zoveel jaar geleden van straat heb gesleept, een tafeltje voor Siebe om Frans aan te studeren en mijn oude eettafel, voor in de zomer onder mijn fruitbomen (= toekomstmuziek).
Ik denk namelijk dat de nieuwe auto van Siebe een soort Mary Poppins-tas is, alles kan erin, de ruimte is oneindig. Nou ja, we zien wel hoever we komen.
En tenslotte moet mee, want dat is tegenwoordig verplicht in Frankrijk, een Citro?´nveiligheidshes.

Neen, niet dat hij van citroen is, maar zo’n geel ding moet je onder handbereik hebben, voor als je op de snelweg wilt uitstappen. Deze kreeg ik cadeau van me man en is natuurlijk voor de 2cv.
Ik ga ervan uit, merk ik, dat het volgende week prachtig weer is. Esp?©rons, zeggen de buren bij dit soort na????eve dwaasheid.

boeken, fotografie, kunst, werk

Bureaucratica

3 Comments

Fotograaf Jan Banning was vanochtend met journalist/schrijver Will Tinnemans te horen bij de TrosNieuwsshow, jammer genoeg zonder Mieke, maar met die oninteressante pushover Diewertje Blok (die trouwens weer getrouwd schijnt te zijn met co-presentator Peter de Bie, wat een heleboel verklaart).
Jan Banning heeft de afgelopen vijf jaar de Bureaucratie gefotografeerd in de vorm van ambtenaren achter hun bureau, bureaus die staan in India, Jemen, Frankrijk, Liberia, Bolivia, de USA en nog wat landen.
Vrijdag kwam M., mijn ex-collega en vliegende keep van Jan Banning op kantoor langs om het boek van die project (=2 boeken) te laten zien: het fotoboek en de tekst, dat laatste uitgegeven door Nieuw Amsterdam, met tekst en een paar foto’s. De foto’s zijn adembenemend fascinerend. De bureaus, ja, alleen al die meubelstukken grijpen je door hun verschillen. Ze verschillen niet alleen door de andere cultuur, maar ook door de functie en/of de persoonlijkheid van degene die er achter zit. De details! Hout of formica. Wat die mensen aan spulletjes hebben of niet. De omgeving. Wat is er te zien door die open deur. Een portret van de Leider. Er ligt sneeuw buiten. Die mannen die door het raam naar binnen loeren. Hoe oud zijn ze. Hoeveel verdienen ze. Wat is hun taak. De een is Amerikaans dik, van de ander zie je slechts het silhouet met boerka. Wat doen ze eigenlijk.


De fotograaf en de minister

Mijn Franse collega’s uit Parijs hadden het over Jan als “g?¬¨¬©nial” toen hij ter sprake kwam. En dat is het. Uitzonderlijk mooi werk, technisch, inhoudelijk en visueel. Geniaal, ja natuurlijk. Al deze foto’s zijn te zien in de Kunsthal in Rotterdam en we waren vanmiddag bij de opening. De minister van bureaucratie hield een echt leuk praatje. Ga maar kijken of koop het boek. Op zijn website zijn ze ook er nog veel meer te zien. www.janbanning.nl

Na afloop nog een slokje en toen weer terug. Wat is het toch fijn om in Rotterdam te zijn. Ik zag onderweg allerlei interessante huizen met bordjes “Te Koop”. Wat? Niks.

De Nieuwmarkt, dieren

Uitlaten


De Oude Waal op een mooie zaterdagmorgen

Het nadeel van honden in de stad hebben, is dat je ze moet uitlaten. Nu is een wandelingetje helemaal niet erg, ik zou haast willen beweren, integendeel, het is nog gezond ook. Maar die poep, daar ontkom je niet aan, of je moet zo’n Japans geval nemen. Dat probleem heb ik eerder aangekaart. Drollen rapen doe ik al vanaf mijn veertiende, toen ik in Het Dierenpension in Rijswijk werkte. Bij ons in Frankrijk is het al helemaal onzin, na een paar dagen zijn de hoopjes opgenomen in de kringloop. In het centrum van Amsterdam gaat dat iets langzamer vanwege de bestrating, dus de meeste mensen lopen met zakjes. Hondeneigenaren willen er ook niet intrappen.

En kijk, daar hebben we de bottle neck van het hondenpoepprobleem, waar laat je die zakjes? Er zijn te weinig prullenbakken, dat is het. Als er weer eens een wordt vernield, wordt hij niet vervangen en laten dat nu net de bakken op strategische plekken zijn. De meeste mensen, waaronder ik, willen niet de hele wandeling met zo’n lauwwarm zakje rondlopen en ik zie die viezigheid dan ook regelmatig met inhoud en al op straat liggen. Dat kan niet, hoewel, nu ik erover nadenk, het is in zo’n geval minder erg om erin te trappen.


Kwikkie is er helemaal klaar voor

Wat ik doe? Ik smijt de drol in het water, met het plastic zakje als handschoen. Die woonboten lozen hun afvalwater al eeuwen in de gracht, zo’n klein keuteltje zo nu en dan maakt geen verschil. Denk ik. Kwint vindt dat erg lollig en staat al meteen in de startblokken als het zover is. Hij geeft op het moment supr?‚Äö?묢me een idiote grom en dat moet het dan zijn. Goh, leuk, zeg, Kwint.


De oude en de nieuwe FTP-client

Verder iets heel anders, ik gebruik tegenwoordig de FTP-client van Firefox, een aanrader. Hoe vertederend en sympathiek Cyberduck ook is met z’n gele badeend, ik werd gek van die tegenstribbelende updates: waren plotseling alle instellingen verdwenen, terwijl ik duidelijk gekozen had voor wijzig alles. En dat die eend regelmatig dienst weigerde. Voor deze FireFTP moet je natuurlijk wel Firefox gebruiken.