Dagelijks leven in Nederland en Frankrijk
De appeltjes van mevrouw A. op de schaal van Roland
Alsof we Bienvenue chez les Ch’tis binnenreden: het kwam meteen met bakken naar beneden toen we het bord Nord/Pas de Calais passeerden.
We zijn er weer, alles is uitgepakt, het gewone leven is alweer begonnen.
Ho! Morgen doe ik pas weer mee.
Dat witte rechtsbeneden is een stukje vliegtuigvleugel
Morgen wordt het nog warmer, verzekerde me vandaag iedereen. Dat kan me nu toevallig niks schelen, want dan zitten we weer op de weg.
Ik moest allerlei laatste dingen doen, een stuk maaien, allerlei troep uit huis naar de schuur brengen, hout verzamelen, aardappeltaart voorbereiden, de lakens wassen, hond uitlaten en nog even langs mevrouw A. van de schuur, want daar was ik nog niet geweest.
Ik ga er altijd met de fiets naartoe, omdat elk bezoek eindigt met een ap?©rootje en ik uit principe geen auto rij met drank op, zelfs al is het een druppel. Op de foto kun je precies de weg zien die ik altijd neem, het is dat witte lintje dat omhoog uit het dorp in het midden steekt, en dat dan na het volgende gehucht naar rechts afbuigt. Deze foto werd me op een USB-stick door Sylvie gebracht, met nog een paar andere. Ik kan er eindeloos naar staren.
In de Bourg stapte ik nog even af om de bibliotheekdames gedag te zeggen. Zo vind ik fietsen heerlijk, in dit weer en over dit weggetje.
We drinken pastis
Bij mevrouw A. verliep het bezoek als altijd, we namen er een, nadat we het hele leven nog even hadden doorgenomen. Ze vond de dagen wel erg lang duren, zo in haar eentje, maar berustte er verdrietig in:
– C’est comme ?ßa.
Wat kan ik daar nu op zeggen? Niets.
Toen ik veel te laat wegging, moest en zou ik weer een hele zak vol appels meenemen. Ze beloofde me ook nog zaailingen van de boom, die stonden overal. Ze waren nog maar zo, ze gaf de maat aan (30 cm), volgende keer moest ik ze komen uitgraven.
Entendu! Dat zegt ze altijd zelf, als ik iets met haar afspreek.
Tuin ligt vol appels
Onze goede brandhout is op, maar we hebben nog een schuur vol hout van 40 jaar geleden. De balkjes passen niet in onze cuisini?®re en daarom moeten ze in stukken worden gezaagd.
Terwijl ik de laatste keer van dit jaar het gras maaide, zaagde Siebe met de Helse Machine de balkjes op maat. Het hout is in kwaliteit niet te vergelijken met dat wat we van Jean-Pierre kopen. Alleen hout van de omgevallen kersenboom brandt zo goed, dat de kachel het ‘s morgens nog een beetje doet.
OI-Kers beklimt de kippenren
De zon blijft maar schijnen aan een blauwe hemel, die ‘s nachts glashelder de melkweg laat zien. Het wordt nu echt koud, maar gevroren heeft het hier nog niet, want de Oostindische Kers woekert nog vrolijk voort. Ik vond twee bossen paddestoelen tijdens het maaien, waar de buren hun hand niet voor in het vuur durfden te steken.
- Het kan best dat ze eetbaar zijn, maar we eten alleen de paddestoelen die we kennen.
Dat dacht ik wel, groot gelijk en jammer, want ze ruiken heerlijk. In ons paddestoelenboek wordt ernstig gewaarschuwd tegen de giftige soorten, die je hele spijsvertering blijvend kunnen ontwrichten, als je er tenminste niet aan dood gaat.
Jake slaapt tevreden tussen z’n dames
De cavia’s mogen – onder toezicht – overdag in de ren, maar gaan al na vijf minuten grazen op een kluitje in hun schuilhut zitten. Wat heb je daar nu weer aan? Blinde Jake is de meest actieve van het stel, niet gehinderd door enige kennis van zaken wat betreft de buitenwereld, kennelijk.
Morgen wordt er paardgereden bij de nieuwe eigenares van de manege in Saint S?©bastien. Ach, wat missen we R?©mi en Florence! Kom op, ze leek ons heel aardig, niet zaniken.
De neef van Simone kwam langs. Dat hoorden we aan het goed gevulde autootje. Kijk maar eens wat er allemaal inzit. De buurhond sluipt naderbij.
Franse zaken op Twitter
Laatste reacties