Dikkertje Dap

Vanochtend regelde ik met de carte grise nog nat van de inkt de verzekering (minimum, minimum, minimum) van de eend, ik kon bv kiezen voor een glasverzekering (een ruitje kopen is goedkoper), of een soort ANWB (ik bel de buurman wel dat ie me komt halen met de trekker), of dat ik meer ga rijden dan 2000 km (neen, heen en terug naar Anzeme of St. S?©bastien, 20 km). Toen de baas van de AXA even later op kantoor kwam, vertelde de sympa jonge vrouw hem meteen hoe blij en trots ik was op mijn Franse kenteken.
Ik heb nu een voorlopig zegeltje op mijn ruit, want de Nederlandse verzekeraar moet nog een briefje sturen dat ik tot nu toe zonder ongelukken door mijn autoleven ben gesukkeld. Dan krijg ik BONUS. Inderdaad, die hebben we in Nederland ook.

Nadat de papieren geregeld waren, vroeg ze naar ons gehucht.
– Ken je dat huis dat verbouwd wordt?
Ja, daar werd ik in augustus vorig jaar in rondgeleid door de toekomstige bewoonster, het zusje van de vrouw van het Grote Huis, waar we altijd eindigen met nieuwjaar. Een erg aantrekkelijk huis, met de oude molensteen in het midden van de kamer, omdat dat huis immers oorspronkelijk een walnotenoliemolen is.
_ Nou, dat is weer een broer van mijn zwager, die zijn neef dan. Of zoiets. Ze straalde en ik vond het weer lollig dat we in zo’n kleine commune wonen.
– Ze gaan trouwen in augustus.
– FEEST!, riep ik blij, want dat wist ik nog niet.
Inderdaad, feest in de zomer! We namen hartelijk afscheid, waarbij ik de neiging kreeg tot bisous, omdat we toch eigenlijk bijna familie waren, met mijn carte grise en het buurmeisje met haar nieuwe huis.


Kwint heeft ook een flos

Het nieuwe hondje van de manege lijkt wel heel erg op Kwint in gedrag, hysterisch om zijn moeder jammeren, ontsnappen en dan heel blij met de paarden meehollen, achter de koeien aan, en voor de schijn ruzie maken met honden achter hekken.

Vanmiddag gingen Yeva en ik namelijk naar St. S?©bastien met de Franse eend voor een tochtje te paard, terwijl het net begon te regenen.
Het was heerlijk, leuk en gezellig, alleen vloog ik na de eerste galop, toen mijn paard eindelijk remde, over mijn zadel, zodat ik plots op zijn nek zat. Het diertje begon meteen te grazen, terwijl ik mijn achterste weer op heur plek probeerde te krijgen. Na drie belachelijke pogingen, onder het oog van een hele club pubers, gaf ik het op en liet me elegant als Dikkertje Dap op de grond glijden.
– ? !a va? vroegen ze om de beurt met twinkelende oogjes tijdens de verdere rit.
Heel gezond om uitgelachen te worden, hahaha.

Hoe zou het met Robje zijn? Die is vandaag verhuisd.

5 thoughts on “Dikkertje Dap”

  1. Chapeau voor het nummer bord ofwel hoe een eend weer een vrai deux cheveaux wordt! Weet je overigens dat de Citroen DS 19 in 1955 voor het eerst op de autotentoonstelling in Parijs is getoond?

  2. Ja, ik maak altijd op mijn werk specials met foto’s van Magnum, zoals dit jaar 60 jaar 2cv. Autoliefhebber, he? Maar citeer je Wikipedia?

  3. nee,
    ik heb een verjaarskaart voor iemand die in 1955 geboen ia gekocht met oude polygoon journaals en daar zie je het op! ik kan dat lekker onhandig digibweet niet copieren helaas…

  4. ik heb met de snoeischaar in mijn vinger geknipt, nu ben ik behoorlijk onthand. Dat zie je aan de letters in de woorden die ik met links moet knippen. het is mijn … middelvinger, waar nu een inlegkruisje omheen zit omdat het zo enorm bloedde!

  5. Getver, zoiets als ik met de kaasschaaf op 17 september 2007! Auwauw, of zoals ze hier zeggen: aiaiaiai!

Comments are closed.