Communicatieproblemen

Inderdaad, de telefoon doet het niet en in de brievenbus ligt alleen drie weken oude post van France Telecom met nutteloze mededelingen als:”Wat fijn dat we u weer in ons midden kunnen ontvangen, mevrouw!”
En dat er iemand langs is geweest om te kijken of we echt geen TV hebben.
Aan de andere kant is het ook wel weer rustig, eindelijk eens onbereikbaar zijn, want ook de mobiel slaakt steeds een wanhopig gilletje, als ik hem niet op stil zet, omdat hij zijn provider kwijt is.

We zijn nu in Anz?¬¨?Üme, terwijl ik dit in de auto typ. Ik zie de meisjes in hun bikini’s als enigen het water ingaan. Het is april, meisjes! en de rivier is ijskoud. Dat vond Saar iets eerder dan Yeva.

Volgens de buren heeft het twee maanden non-stop geregend. Het was net weer een paar dagen droog, maar morgen werd er weer regen verwacht. Daarom zijn we hier, misschien gaat dit de enige mooie dag zijn.
Op de terugweg rijden we dadelijk langs Saint Vaury, waar een Fonero zit, met behulp waarvan ik ga proberen online te gaan. Als dat niet lukt, mag ik ook bij de buren, maar dat vind ik te gemakkelijk.

Of de telefoon moet het volgende week weer doen. Dat zou toch jammer zijn.

maandag, 28 april

De rivier bleek zoals gezegd gisteren veel te koud en we verlieten het strandje dan ook al na een half uur. Er was nauwelijks iemand behalve een enkel optimistisch gezinnetje. Wel arriveerden twee roestige bestelbusjes met een soort hippies, de jongens hadden althans rastahaar, de meisjes gingen gelukzalig glimlachend gedienstig lopen doen, er was een hond en we hoorden iemand die gedurende ons verblijf blokfluit speelde, duidelijk voor de eerste keer.

In St. Vaury leek iedereen wel een ADSL-aansluiting te hebben, maar waar die Fonero precies zat, geen idee. Ik had me vergist in de grootte van het dorp.

De voorspelling van de buren is uitgekomen, het regent. Ondertussen heb ik alweer twee boeken (boekjes) van Raymond Queneau (tip van Dineke) uit. Ze hadden hem bij het De Pinthohuis alleen in vertaling, wat misschien wel beter was, want Dagboek van Sally speelt juist met het idee dat de ik-persoon de Franse taal niet optimaal beheerst. Ik weet niet of ik dat wel door zou hebben gehad, als ik het in het Frans had gelezen. Een hilarisch boek, ik heb me helemaal suf gelachen.
Ik ga nu de zoveelste poging ondernemen om Tuinfeest van Konr?¬?d te lezen. De eerste bladzijde valt alweer niet mee. Ik ga maar eens beginnen op pag. 45, dat werkt soms.

Vanmiddag ben ik even op de fiets naar Lucienne A. gegaan, om haar in levende lijve te condoleren. Haar dochter was er om haar moeder de troost van gezelschap te geven. Ze vertelden me het hele verhaal van de dag van de dood van Roger, hoe hij nog lekker gegeten had, en dat de pompiers onmiddellijk waren uitgerukt toen de buurvrouw had gebeld.
Ze zag er een beetje magertjes uit, die arme Lucienne, en ontdaan, maar we hebben nog flink wat gelachen en er een genomen op onze gezondheid, voordat ik weer terugging. Omdat ik toch langs de begraafplaats kwam en in de stemming was, nam ik een kijkje. Echt gezellig is het er niet, in tegenstelling tot de begraafplaatsen die ik in Nederland ken zoals Zorgvlied en Oud-Crooswijk, hoewel die misschien weer uitzonderlijk mooie zijn.

Francetelecom laat me lekker in mijn sop gaarkoken. De zon komt alweer te voorschijn.

2 thoughts on “Communicatieproblemen”

  1. Ik ben jaloers op dat schone vloertje. Ik dweil me ongans en wanneer het weer opgedroogd is ziet het opnieuw grijs. Tel je zegeningen 😉

  2. Alleen Kwint vindt dat je hier van de vloer kunt eten, dat beest verhaart gruwelijk. Dat zie je niet op de foto. Maar jij krijgt toch een schitterend nieuw huis, na de verbouwing? Nog even in het stof bijten.

Comments are closed.