Bijplekken

Ik weet niet hoe vaak, want ik zit niet de hele dag uit het raam te staren, hoe verleidelijk dat ook is, maar ik schat dat ?¬¨¬©?¬¨¬©n keer per week zo’n drijvende vakantieflat langs ons kantoor komt. Ik zag hem deze keer te laat, zodat je jammer genoeg nu niet goed kan zien hoe krankzinnig groot zo’n boot is, maar hij is buitenproportioneel.


Zie ik daar kleine mannetjes?

Zou dat nu leuk zijn, veertien dagen opgesloten zitten in zoiets lelijks? Het voordeel van meevaren is dat je dat ding zelf niet ziet, dat is zo, maar ik stel me bij de inrichting iets gruwelijks voor, veel smakeloze kunststof spullen, die allemaal vastgeschroefd zitten, omdat ze anders gaan schuiven, als de zee een beetje tekeer gaat. Nou ja, zij liever dan ik. Dat je er niet af kan, grijpt me plaatsvervangend bij mijn ouwe nekkie.


Ik probeer mijn kalkoennek te verbloemen door er de camera voor te houden

Die ouwe nek is altijd goed te zien in de spiegel van de kapper. Dat komt vooral door dat keepje, dat heeft een ellendige hals. En de belichting is net als in de al eerder genoemde paskamers meedogenloos. Gelukkig zie ik er na het f??hnen en zonder die cape weer normaal uit en kun je de kalkoenlellen nauwelijks zien.
En ze hebben de uitgroei weer bijgeplekt, zoals mijn schoonvader dat altijd noemde. Dan had hij over een muur die een likje verf moest.
Ik lijk weer tien jaar jonger. Ok, vijf.

5 thoughts on “Bijplekken”

  1. Kalkoenlellen? Doe normaal.
    Realiseer je je wel dat het ook andersom kan en dat alles ipv lellerig is opgevuld? Ik weet niet wat erger is.
    Het inzien en er de spot mee drijven is m.i. de beste remedie.
    (Anders doet een ander het wel )
    En verders heb je nog altijd je kinders die je meedogenloos op je plaats zetten, toch? Die van mij doen dat (“Wat heb je een rimpelig d?¬©collet?¬©”. Dat werk)

  2. Lang op een boot vastgehouden worden, jakkie… dat is helemaal niets voor mij, dat zeg ik nu als ervaringsdeskundige. Ben met de boot heen en jawel uiteindelijk ook terug, naar IJsland geweest. Vreselijk was het. De heenreis maakte een tussenstop op Faro?¬¥r en gaat na 1,5 dag weer door en de terugweg ga je linea-recta en dat heet: 54 uur aaneengesloten opgesloten terug. We hadden noodweer op de heenreis. Trauma’s hou je daar aan over. Niet vanwege de zeeziekte, maar het feit dat je vast zit, terwijl je het niet leuk vindt. Sinds kort ga ik pas weer met plezier naar Schiermonnikoog ofzo.

Comments are closed.