Cadeaux

We liepen door het dorp met Bess door het dorp en kwamen weer thuis met tassen vol appels en een bosje Dahlia’s. Als je niks wil, moet je binnen blijven en zelfs dan worden de spullen thuisbezorgd. We besloten met die heerlijke zure appeltjes voor de zoveelste keer een clafoutis te maken en ik zag nu dat mijn Amsterdamse nieuwe oven nog veel groter is dan deze houtoven.

Deze keer kwam Kwint zijn grote neus niet in onze taartzaken steken. Dat kwam omdat hij buiten stond. We hoorden hem jammeren.
De honden balen enorm dat ze niet meer op Yeva’s bed mogen. Kwint accepteert het verbod meteen en ligt nu braaf op de bank, maar Bess probeert zo nonchalant mogelijk het beste plaatsje = het Bed te pakken te krijgen. Als we haar betrappen, moet ze plotseling heel erg aan de sprei snuffelen.
– Ja, hoor Bess, dat geloven we.
– Echt! Ik rook iets belangrijks!
Vervolgens gaat ze Kwint aanstaren om hem te dwingen de bank aan haar af te staan. Kwint kan er niet tegen en heeft na zoveel jaar eindelijk een oplossing: hij draait z’n rug naar haar toe. Nu ligt Bess verslagen in de hondenmand. Zonder oogcontact ben je nergens in de hondenwereld.