Een moment voor jezelf

Is een brug nou open of dicht als hij open is? Met die vraag heb ik als kind jaren geworsteld, net zoals met de bekende vraagstukken: waar houdt het heelal op, wat gebeurt er precies over een week en besta ik dan nog en als ik aan volgende week denk, besta ik dan wel of niet, iemand anders op de wereld denkt op dit moment ook aan chocola, bestaat chocola dan eigenlijk wel, zie ik hetzelfde groen als mijn vriendinnetje enz. enz. De lijst is eindeloos.

Dat komt volgens mij omdat je je echt niet kunt voorstellen dat je niet bestaat of dat je een week later nog bestaat. Dat kan ik nog steeds niet.

Ik sufte om een uur of zes vanmiddag weg in dit soort gedachten, terwijl de brug open was en er een zeilboot met gestreken zeil door moest.
Ik hou erg van die momenten. Je kunt ongestraft staan kijken en wachten en fantaseren hoe die mensen op die boot een heel ander leven leiden. Of de mensen die net als ik staan te wachten en te denken. Of niet natuurlijk.
Nog anderhalve week.