Hegsnoei


Zuivelinstelling

Ik stond vanochtend weer vroeg op om via de bakker bij mevrouw G. van de melkveehouderij melk voor mevrouw A. te halen. De laatste was gisteren zo ziek, moe, ellendig en lusteloos, dat ik haar voorstelde boodschappen voor haar te doen. Omdat ik zo vroeg was, kon ik zien hoe de room van de melk werd gescheiden met behulp van een soort open centrifuge.
De room druppelt langzaam in een soort lampetschaal, terwijl de afgeroomde melk weer schuimend in een grote emmer terechtkomt. Bij de Limburgse boer waar we vroeger kampeerden, kwam de melk niet eens met de buitenlucht in aanraking, maar verdween onmiddellijk via een leiding van de melkmachine in een ijskoude tank.
Ze vond het prima dat ik een foto nam.


Onze kant van de heg

Ondertussen was Siebe begonnen de verste heg af te zagen. Overal in de buurt zijn de hegjes gedaan, met hele handige machines, die de boel meteen verpulveren en opruimen. Die hebben we weer niet, het is allemaal handwerk.
Als je ziet hoeveel van die hegjes nog functioneren, kun je je voorstellen hoe welkom zo’n machine was. Vroeger, vertelde onze buurman desgevraagd, waren er nog veel meer hegjes, maar ook veel meer mensen, met 1 of 2 koeien, een paar geiten en wat schapen. Volgens Graham Robb (van het boek van gisteren) hielden ze zulke koeien ook voor de warmte en gezelligheid (warmth and company). Je ziet op de foto in het boek twee enorme koeienkoppen over een deurtje de keuken in koekeloeren.


Nu alleen nog de fik erin

Omdat Jean Pierre het meeste werk al gedaan heeft, valt ons karweitje relatief mee. Zagen is makkelijk, wegwerken is een hele andere kwestie. Dat kost mij altijd een dag. Morgen dan maar, want zeker als er wind staat, durf ik de fik niet alleen te laten.


De blauwe vlakte

Kijk, het uitzicht wordt steeds ruimer. Alleen die bramen die onuitroeibaar zijn, daar heb ik voorlopig nog geen andere oplossing voor, dan die we al hadden. Uitgraven en verbranden, afknippen, uitgraven en verbranden, tot in de eeuwigheid.


Janusch zijn hoefje wordt gekrabd

Ik heb Yeva net naar de manege gebracht waar ze op Janusch ging rijden, het homovriendje van het paard van de baas. Ze staan altijd met z’n tweeen in een box, verlangen naar elkaar en begroeten elkaar uitbundig als de een wel en de ander niet op de wandeling is meegeweest. Deze wilde vorig jaar nooit door een plas lopen (helemaal in paniek: mijn hoefjes worden nat!), en nu kan het hem plotseling niet meer schelen. Wat zijn het toch merkwaardige dieren.