Il fait lourd

Het is dat ik gisteren de wekker had gezet, anders sliep ik nu nog, zo doet de buitenlucht mij buiten westen raken. Het is zondag, het is mooi weer, het is vakantie, we zijn in Frankrijk, allemaal redenen om buiten in de vroege zon tussen de luidkeels fluitende vogels (“onze gevederde vrienden”) een kopje thee te drinken.
Na het ontbijt verzamelden we moed, ik ging de rest maaien, voordat het te heet zou worden en Siebe deed een tweede portie takken op de remorque. Je schijnt vanaf 1 mei geen open vuur meer te mogen maken, hoewel ik dat nergens aangeplakt of verkondigd heb gezien. Dat betekent dat we de hele bliksemse boel alsnog naar de d?©chetterie moeten slepen , terwijl ik oude braamtakken had willen verbranden. Je haalt je eigen namelijk bij het hanteren ervan helemaal open, zeker als ze oud zijn.

Nu zit ik uitgeput van het werk en de warmte, in de relatieve koelte op bed dit stukje te typen. Il fait lourd, zeggen de buren, inderdaad, na twee dagen zon verlang ik reeds naar een verfrissend buitje. Vorige week vroren mijn vingers eraf, nu hangt de hele familie, honden en cavia’s incluis op stoelen, bedden en koele stenen, zo drukkend is het. De cavia’s hebben de door muizen aangevroten oude parasol boven hun hok, omdat het beton waarvan hun hok is gemaakt de warmte erg goed vasthoudt, arme beesten. In de zomer is het iets koeler, omdat dan de hazelaar boven dat hok blaadjes heeft. Of hoop ik dat alleen maar?

De montana, die al goed in de knop zat, is door de warmte begonnen te bloeien. Ik moet nog wel even doorwerken om die tuin op tijd gereed te krijgen voor de zaadjes. En die verdomde kastdeuren en -planken zijn nog niet afgeverfd, echt het schiet niet op. Ik ben jaloers op de vader van de zusjes van ons dorp, waarvan de jongste in augustus gaat trouwen en in de gerenoveerde walnotenmolen wonen. Die lieve vader werkt dag en nacht door om dat prachtige huisje op tijd af te hebben. Waar haalt hij toch de energie vandaan, want of het nu bloedheet is of ijskoud, hij loopt te sjouwen met stenen, betonmolens, balken of raamkozijnen.

Neen, ik schommel liever met een boek in de hangmat, zoals gisteren, toen er nog een koel briesje woei. Dat boek was overigens onleesbaar, John Merriman, De stenen van Balazuc, over een dorp in de Ard?¬¨?Üche, zo waardeloos geschreven en zo mogelijk nog beroerder vertaald, dat ik er helemaal ge????rriteerd door raakte. Hebben ze geen behoorlijke redacteuren bij uitgeverij Bert Bakker? Het boek is een volkomen nutteloze opsomming, in chronologische volgorde, van feitjes vanaf de Romeinse tijd, en misschien is het dan chronologisch, het is alles behalve logisch. De schrijver legt geen verband tussen de gebeurtenissen, kletst maar door en noemt 350 bladzijden lang namen, namen en nog eens namen, waarvan ik er maar ?¬¨¬©?¬¨¬©n kan onthouden omdat onze buren toevallig ook zo heten. Wat een oninteressante gemiste kans, alweer. Kennelijk maakt het geen bal uit wat en hoe je schrijft, boeken over Frankrijk verkopen toch wel. Eens kijken of ik iets van de familie B. kan lenen.

2 thoughts on “Il fait lourd”

  1. Och, er mag zoveel officieel niet in dit regeltjesland, waar overigens niemand zich wat van aantrekt. Iedereen bij mij in het dorp heeft zo zijn eigen opstookplaats in de tuin. Als je een beetje rekening met de buren houdt met hoe de wind staat, is er geen enkel probleem. Moet er niet aan denken dat ik met dat snoeispul allemaal naar de d?©chetterie moet. Tenzij ik me te pletter zou vervelen, maar nou neuh, vooralsnog niet.

  2. Ik weet het, Paul, ik stook alleen geen fik als het hier echt kurkdroog is, zoals twee seizoenen geleden. Iedereen stookt hier verder het hele jaar door fik.

Comments are closed.