Inpakken en wegwezen


Zaagsel

We hebben vandaag weer deprimerend genoeg schoongemaakt en opgeruimd. Omdat het de hele ochtend doordringend regende, stelde ik de fik maar uit en uit tot het droog was en te laat. We moeten teveel verbranden en dat gaat niet in 1 halve dag lukken. Tant pis. Nieuwe kansen met Pasen of in mei .


Muur van onze schuur

Ik heb gisteren de hele avond in bed geluisterd naar het gekrijt van de kraanvogels, die maar over bleven komen. Ik zag niks. Hoe zouden zij dat dan doen? Het schijnt dat postduiven gewoon rijksweg nummer zoveel volgen, die herkennen de route. Maar deze vogels reizen ook in het donker, dat moet dan een ingebouwd radartje zijn.

Onder het linkerdeurtje van onze grange kun je je hooiwagen parkeren en alles HUP! naar binnen schuiven. Binnen is dat deurtje op de begane grond. Daar hebben we voorlopig ons hout opgeslagen. De twee verdiepingen erboven liggen nog vol met stro en takkenbossen, die gebruikt worden als aanmaakhout en om de four ? pain te stoken.


Onze onroerende goederen lijken wel een middeleeuws dorp

Die four ? pain zit onder dat schuine groenige dakje, dat dwars op het echte dak staat. De vorige eigenaars hebben de boel dichtgemaakt, we kijken in huis tegen een gipsplaatje met behang aan. Dat gaan we er eens een keer uithalen, wanneer dat weet ik niet. Eerst de houtstapels verbranden. Morgen weer 900 km rijden naar een plaats waar de anderen wel, maar ik niet wil zijn. Niks an te doen.

2 thoughts on “Inpakken en wegwezen”

Comments are closed.