Koeien


Kudde in het duister

Ik gaf gisteravond volkomen overbodig de plantjes water (het begon vannacht enorm te hozen en dat doet het nog steeds, arme sla) toen ik Siebe, die een wandelingetje met de hondjes maakte, met de buren uit Ch?¢teauroux hoorde praten. Nieuwsgierig als een jonge olifant voegde ik me bij het gesprek, dat ging over mijn terrain (lekker kort gemaaid), de Schotse buren, het a.s. huwelijksfeest, het weer, en de tomaten, toen we uit de richting van Prat een aantal koeien zagen aankomen.


De koeien in december vorig jaar

Dat was wel een beetje bizar, het was al bijna 9 uur, niemand verplaatst z’n vee op dit tijdstip. We herkenden de koeien van de neef van Simone aan hun gezichtjes. Bovendien heeft niemand hier verder melkkoeien.
Ze waren gewoon aan de wandel! Het zijn brave beesten, maar een beetje lopen te flaneren op de openbare weg in het donker is levensgevaarlijk, de nachtelijke rijkunst van de gemiddelde bewoner in aanmerking genomen, allochtonen niet uitgezonderd. (“Neem er nog maar een, er wordt toch niet gecontroleerd”)

Ik besloot neef te bellen, die pas na drie keer begreep wie ik was of waarvoor ik belde en ik holde weer naar buiten met m’n cameraatje. De koeien waren in rook opgegaan toen we hem in z’n witte bakkie (met twee honden) halverwege ontmoetten. Heuh? Hoe kon dat nu? Hij wist het meteen, die waren een zijweg ingeschoten, richting mais. Hij kent z’n meisjes en is dan ook niet voor niets de dierenfluisteraar. Wij begrijpen de dieren wel, zo’n lieve man.