La vie rurale

We zaten vanochtend om negen uur onze hobby’s uit te oefenen, ik op m’n iBook, Siebe verdiept in z’n BD, toen Sylvie langskwam om te vragen of Siebe even wilde helpen, die meteen optimistisch z’n renkleren aantrok met het idee na het werk even een rondje om de kerk te hollen. Het was weer het bekende hooibalen op z’n plek schuiven, met Sylvie, Paulette (moeder JP), David, die er toevallig ook was en Siebe dus. Jean Pierre haalde steeds twee balen hooi bij de nieuwe schuur 200 meter verderop.
Het regende mot en er hing weer een lage wolk tegen de berg van Mas St. Jean. Ik besloot deze activiteit maar weer eens te filmen.
Het lijkt op dit filmpje of ik razendsnel heen en weer ben gehold om het hele proces te laten zien, maar niks daarvan, ze zatenstonden eindeloos te wachten tot Jean-Pierre weer met een nieuwe lading kwam. Sylvie belde haar man:
– Je moeder vraagt waar je blijft.
Haha, een klassieker.

Ik stond ondertussen – onwetend – te schuilen onder de luifel van de four ? pain en wachtte op de trekker, die maar niet kwam. Die witte auto die als eerste verscheen, verbaasde me al, zoals te horen is, er komen hier namelijk nooit auto’s. Dat bleek naderhand die ouwe klepdoos te zijn, waarmee onze JP had staan praten. H?¬¨?Ü, h?¬¨?Ü, daar was-ie eindelijk.

Ik ging naar huis om die filmpjes aan elkaar te plakken. Om de tijd verder nuttig te besteden heb ik het bed in elkaar geschroefd en opgemaakt. Sorry, Yeev, nu is de verrassing verklapt. Kwintie mocht er even op vanwege z’n decoratieve uiterlijk, maar pas nadat hij zijn pootjes had gedroogd, waarmee hij minstens vijf molshopen lekker had uitgediept.

Later op de dag: Werelddierendag III, een erg zielige aflevering.