Lekkage


Broodje kaas met knoflook

Oma vertelt:
R. en ik gingen 35 jaar geleden na ons eindexamen kamperen in de Savoie, niet ver van Chamb?¬¨¬©ry, op het stukje land van haar tante en oom, die daar zelf op dat moment ook waren. Ze hadden daar een blokhutje, een soortement chalet. We hadden toen ook al de hondjes en de cavia’s mee, maar dat deden we allemaal met de trein, met kampeerspullen, primus en tent, hoe is me een raadsel, maar we kwamen overal waar we wilden.

Door ons beperkte budget leefden we van stokbrood, Tomme de Savoie, knoflook en wijn uit van die flessen met een plastic dop en sterretjes in het glas. En van de kersen van de bomen op het landje. En natuurlijk eindeloze hoeveelheden thee.

In mijn herinnering begon het te regenen en te regenen om nooit meer op te houden. Het was zo erg dat overal op de berg onbekende bronnen ontsproten en we alleen nog maar met alle dieren in dat piepkleine tentje tussen de stromen water aan het wachten waren tot het eindelijk op zou houden. Zoiets hadden ze nog nooit meegemaakt, zeiden de mensen bij de bakker, zoveel water. We mochten daarom een paar nachten op de hooizolder van iemand uit het dorp slapen, wat ook weer onverwacht en ongekend was, nu ik erover nadenk. Toch scheen de zon ook wel.

We ontdekten op een gegeven moment een allerverrukkelijkste combinatie, een stukje brood belegd met kaas en daarop plakjes knoflook. Helemaal verslaafd aten we niks anders meer.

De tante en oom van R. waren hartelijke mensen die ons onze gang lieten gaan, maar ons ook af en toe uitnodigden voor een hapje of een kopje koffie. We stapten hun keuken in en namen plaats aan tafel. Tante begon met koffiespullen te scharrelen, maar hield op en snoof en snuffelde.
– Ruiken jullie niets?
Neen, we roken niks.
Ze draaide zenuwachtig aan de knoppen van het fornuis.
– Ik ruik gas, er lekt iets, de geiser misschien?
We roken natuurlijk niets. Ze snuffelde onze richting uit, tot we ons plotseling realiseerden dat wij het zelf waren die die gruwelijke dampen uitsloegen. We dreven op knoflook.

Vandaag heb ik hem weer geprobeerd, hoor, en ja, hij is nog steeds zo goed, die smaak. Niemand wil meer bij me in de buurt komen, haha.


Poes

Iets heel anders, we zijn al een paar nachten uit onze slaap gehouden door de krolse kat van het grote huis, een kind van de poes van Florine, en de kat van de familie B., een langharige cyperse kater. Waarom ze hier op ons bordes komen flikflooien, geen idee, of het moet zijn omdat het beton heel lang warm blijft, als de zon erop heeft gestaan.


Kater

4 thoughts on “Lekkage”

  1. Lachen, weer.
    Wat heb je naar ze geroepen, dat ze zo mooi naar boven kijken?
    En dat van dat goedkope eten, dat roept bij mij ook wer herinneringen op aan onze 1e kampeervakanties-met-een-budget: stokbrood met roerei en ui/tomaatprut (en peper en zou natuurlijk) We vraten onze vingers erbij op. We vinden het nog steeds erg lekker.

  2. Had je mijn lievelingskostje niet wat smakelijker kunnen fotograferen? Waar ik nog altijd de rillingen van krijg, is dat we op die hooizolder van Mme Roulier, waar we ABSOLUUT geen vuur mochten maken, gewoon op de primus hebben zitten koken en theewater maken. Als ik dan die afgebrande Uni van Delft zie, denk ik daaraan.
    Ons karige dieet kreeg trouwens kleur door de kersen, die van de bomen op het landje kwamen. De pitten schoten we ver het dal in, niet zo moeilijk van die steile helling.

  3. Zo hard gelachen van het kersenpitten schieten, weet je nog?

    (Ik heb voor die foto mijn bordje even buitengezet en er voor de herkenning een knoflookbol opgelegd, nou moe. Die kaas is die hele dure van de Catalaan van de markt. Zo goed?)

  4. Ja, voedsel fotograferen is een kunst apart. Je moet het net zo schminken als iemand die op de tv komt. Het ziet eruit of het lekkers een tijdje in de zon heeft gestaan, waardoor de kleur eruit getrokken is.

Comments are closed.