Lunchpauze


De tijdelijke huisvesting van het Vierde Gymnasium

Hoewel we dachten dat het lekker opschoot, heeft het Vierde Gymnasium het niet gered: ze zijn pas in de herfstvakantie klaar in plaats van onmiddellijk na de zomer-. Over de schoonheid van het gebouw zijn de meningen verdeeld. Ik vind het in ieder geval prachtig en ben jaloers op de kindertjes die hier naar school mogen. Wat wil dat tijdelijk eigenlijk zeggen? E?©n jaar? Tien jaar? Vijfentwintig jaar? Ook 400 jaar is tijdelijk. Daar ga ik eens navraag naar doen.


Dat gebouw in het midden, daar zitten we

We zitten aan het IJ met het werk, en een eindje verderop is die school. Voor onze neus strekt de strekdam zich uit, die vanuit het niets er plotseling was, nadat we ons daar vestigden. Als we die in onze lunchpauze aflopen, lijkt kantoor erg ver weg. Er zwemmen gekke eenden, wilde, gekruist met mandarijneend of zoiets. Ze hebben exotische kopjes met wilde-eendeverenpakjes. Het was vandaag heel stil, geen wind, rustig nazomerweer met weinig telefoon. Toch denk ik altijd dat het omgekeerde wereld is: buiten zijn is normaal, binnen zijn is uitzonderlijk, vind ik, maar dat is het niet. Ik krijg het m’n systeem maar niet ingestampt.