Nu breekt mijn klomp


Terugweg verliep voorspoedig

Of liever, vandaag was mijn achterband aan de beurt. Ik moest via de Utrechtsestraat naar mijn werk en meende dat de Kerkstraat wel een aantrekkelijke route bood. Toen ik de Vijzelstraat overstak, dacht ik iets vervelends te voelen, maar ik reed gewoon door totdat ik bij het postkantoor niet meer verder kon: zo plat als een dubbeltje, die band. Krijg nou helemaal niks!
Holydeholydeshit, wat een valse streek! De melkboer wist me te vertellen dat er richting Leidseplein een fietsenmaker zat: inderdaad, maar die had geen tijd tot na het weekend. Het was toch niet te geloven!

Ik besloot dat hele eind naar de Houthavens te lopen, een wandelingetje van een uur, denkelijk.
Mopper mopper, slof slof.
Om een lang verhaal kort te maken, ik kwam langs B., die thuis was en echt onmiddellijk hartelijk mijn band plakte en vervolgens constateerde dat de binnenband groter was dan de buitenband. Dat had ik ook al bij de voorband gezien, maar omdat daar een echte fietsenmakert aan te pas was gekomen, dacht ik dat IK gek was, inplaats van die rijwielhersteller.

Ik kwam om 10:45 op mijn werk, uiteindelijk toch op de fiets. Volgende week ga ik die binnenbanden maar eens laten nakijken. Ik hou helemaal niet van onnodige lekke banden. Ook niet van nodige.
Wel fijn om vrienden te hebben, zeg.