Post


Wie doet er nog wel eens iets op de post?

Dankzij internet worden we elke dag op de hoogte gehouden van de avonturen van onze kinderen in Salamanca. Ze hollen kennelijk onmiddellijk na hun lessen naar de computers en mailen het laatste nieuws door.
De eerste keer dat ik in het buitenland was zonder mijn ouders, was in 1972, met de Romereis. En dat was niet helemaal zonder mijn ouders, want die waren toevallig toen ook in Rome. Ik zag hen ze plotseling in de massa op het Sint Pietersplein, een merkwaardige sensatie.
(Wat is dat toch met het woord hen in de zin van vierde naamval 3e persoon meervoud? Ik vind het sinds enige tijd gek staan, heel vreemd)

Hoe liet je in die tijd aan het thuisfront weten dat het goed met je ging? Mobiele telefoons had je niet, brieven deden er te lang over en gewoon bellen was onbetaalbaar.
Je deed de collect-call-truuk. Je vroeg een collect call aan bij de centrale, die verbond je door met het gewenste nummer, je ouders, grootouders, vriendjes, en die weigerden vervolgens het gesprek. Helemaal gratis en voor niks! Je kon verder niks vertellen, ze wisten alleen dat je het nog deed en daar ging het om.

2 thoughts on “Post”

  1. Een vriend van Vincent had een variatie op de collect-call-truck: als hij vertraging had of zo dan belde ie collect, maar in plaats van zijn naam te zeggen zei hij heel snel “ikkommeenhalfuurlaterdoei!”

Comments are closed.