Twee Vrouwen


Weekendbrood

De eerste en laatste keer dat ik dat boek las was in Caf?© de Engelbewaarder in Amsterdam en dat moet toch wel zo ongeveer 1975 zijn geweest. Dit literaire caf?¬© bestond nog maar net en vanwege heur literaire karakter lagen er achterin de zaak op tafel een paar boeken aan de ketting, zodat je kon lezen, maar niet jatten. E?©n van die boeken was dat van Mulisch. Ik herinner alleen dat ik het las.

Vandaag ging ik naar de bibliotheek waar ik dacht een exemplaar van TV cadeau te krijgen.
– Twee Vrouwen? vroeg de medewerker en begon in een kasboek vol aantekeningen te bladeren, en wanneer moet dat dan zijn?
– Dat boek! Gratis! Mulles! riep ik.
– Mulles?
Goed, ok, geintje:
– In het kader van Nederland Leest krijgen de leden van de Openbare Bibliotheken het boek Twee Vrouwen van H. Mulisch uitgereikt en daar kwam ik voor.
– Dan moet je in de kast onder de M kijken.
– …
Dat boek gaf ik op, maar ik had nog een andere vraag:
– En waar hebben jullie de boeken van onze Nobelprijswinnaar uitgestald, of zijn ze allemaal al uitgeleend?
Er verscheen een groot vraagteken op het smoel van de bibliotheekmedewerker.
РLe Cl?©zio? probeerde ik.
– Kijk maar in de catalogus (kata l??gus).
– Moet ik dan weer onder de M kijken, vroeg ik vals, want ik kon er niet echt meer tegen. Je vraagt je af waarom mensen in een bibliotheek willen werken. Ik keek trouwens net bij de CPNB, ze beginnen pas de 17e met Nederland Leest. Zijn ze dan niet iets te vroeg met de publiciteit begonnen?

Ik fietste verder naar de Zeedijk voor brood. Het was verschrikkelijk druk, overal mensen, mensen en nog eens mensen. Het is op gewone dagen al bijna onmogelijk over de Zeedijk te fietsen, nu kwam ik er gewoon niet doorheen. Toen ik de broodwinkel weer uitkwam, klonk er muziek. Voor caf?¬¨¬© ‘t Mandje zat volk te zingen en aan de accordeon te trekken. Ik maakte een filmpje en stapte weer op mijn fiets: had ik een lekke band! Bah.