Zonnebloemen

De schilders zijn weer weg en de planten van balkon mogen weer naar buiten. Ze zijn volkomen getraumatiseerd uit deze weken gekomen door gebrek aan licht, lucht, regen of temperatuurwisselingen.
Hoe uit zich dat trauma? Ze laten hun blaadjes vallen, hun kopjes hangen en zijn ontvankelijk voor luis en andere viezigheden.

Aan de clematis had de buurman voor de koolmezen een paar netjes met zonnebloempitten gehangen. Die pitten grepen binnen hun kans, wat nou trauma? uitlopen, ontbotten, uitkomen! Misschien dat ze door de abrupte verandering van het dag- en nachtritme dachten dat het voorjaar daar was. Of misschien was het warm, donker en vochtig, voor veel zaadjes een reden om in een plant te veranderen.

De clematis zelf is weer opnieuw begonnen uit te lopen, dat komt door de duisternis. Hij hoeft niet meer het balkon op, want hij gaat a.s. zaterdag mee naar Frankrijk. We nemen verder mee: een kastje, waarschijnlijk voor de kamer van Saar, een bedbank voor Yeva, de rieten stoelen die ik zoveel jaar geleden van straat heb gesleept, een tafeltje voor Siebe om Frans aan te studeren en mijn oude eettafel, voor in de zomer onder mijn fruitbomen (= toekomstmuziek).
Ik denk namelijk dat de nieuwe auto van Siebe een soort Mary Poppins-tas is, alles kan erin, de ruimte is oneindig. Nou ja, we zien wel hoever we komen.
En tenslotte moet mee, want dat is tegenwoordig verplicht in Frankrijk, een Citro?´nveiligheidshes.

Neen, niet dat hij van citroen is, maar zo’n geel ding moet je onder handbereik hebben, voor als je op de snelweg wilt uitstappen. Deze kreeg ik cadeau van me man en is natuurlijk voor de 2cv.
Ik ga ervan uit, merk ik, dat het volgende week prachtig weer is. Esp?©rons, zeggen de buren bij dit soort na????eve dwaasheid.