Het dorp in de Pyrenee?´n waar ze woonden

Elf jaar geleden nam een Franse vader zijn twee zoons van 6 en 8 jaar mee en bleef tot vorige week onvindbaar. Volgens de verschillende krantenberichten waren de ouders gescheiden, omdat hun opvatting over hun levensstijl niet meer overeenkwam. De vader wilde een soort hippie-achtig, terug-naar-de-natuur-leven en de moeder had na een aantal jaar genoeg van het rondtrekken in een caravan met dieren, zonder stromend water of stroom.
De kinderen waren door de rechter aan de moeder toegewezen. Sommige kranten meldden dat de kinderen eerst aan de vader waren toegewezen, en dat zij hen eerst had gepikt, maar dat spreken andere weer tegen.
Vorige week werd de vader gearresteerd op de plek waar ze sinds 2005 zaten, nadat hij eindelijk was herkend. Ze hadden al die jaren met z’n drie?¬¥n onder valse namen een uiterst eenvoudig leven geleid, levend van de opbrengst van het land, in een schuur in de bergen. Naar school gingen ze niet, de vader gaf hen zelf les. Ze waren regelmatig van naam veranderd en beschouwden de vlucht voor de politie als een spannend spel. De moeder wist al die tijd niet waar ze waren.
Volgens de vader had hij haar steeds op de hoogte gehouden, volgens de advocaat van de vrouw waren er in het begin, toen de jongens 6 en 8 waren, twee brieven verstuurd naar het advocatenkantoor. Verder nooit meer iets van gehoord. De vader werd bij verstek tot 2 jaar gevangenisstraf veroordeeld, wegens ontvoering.

Nu zitten ze met z’n allen met een groot probleem. De jongens willen dat hun vader vrij komt. De moeder heeft haar aanklacht ingetrokken met hetzelfde doel, maar de vraag is of dat helpt. De jongens – nu volwassen – hebben hun moeder en hun opa na die lange tijd voor het eerst weer gezien en hebben, stel ik me zo voor, gemengde gevoelens, om het maar eens simpel uit te drukken. Iedereen, echt iedereen verliest in deze zaak.
Om nu die vader als een held te beschouwen, vind ik op z’n minst kortzichtig. Toch zijn er mensen die dat doen:
– Die vader, die heeft voor het leven van z’n kinderen gekozen, ze hebben toch een geweldige jeugd gehad, in de natuur, een betere leerschool bestaat niet!
Hij had alleen de moeder even geschrapt, die volgens mij toch ook deel uitmaakt van het leven van haar kinderen.
Ik hou er niet van, mensen ontvoeren en zeker niet kinderen ontvoeren, ook niet door de eigen ouders. Wie dat als een heldendaad beschouwt, vind ik een beetje dom. Nou ja, heel erg dom. Het is weer eens dieptreurig, dat is het.

Times online
Le Figaro
Le Monde
La Depeche
Enzovoorts.